ضربدری شرعی (۵ و پایانی)

    ...قسمت قبل


    فصل چهارم: حقیقت من


    به ساعت نگاه کردم. هنوز یک ساعت وقت داشتم. چمدون رو چک ‌کردم که چیزی از قلم نیفته. گوشیم زنگ خورد.
    «حاضری عزیزم؟»
    «آره فقط منتظر حسینم.»
    «از دست این مردا. به نظرم توی فرودگاه همدیگه رو ببینیم بهتره.»
    «پس لطفا به حسین بگین که یه وقت نا هماهنگی پیش نیاد.»
    «باشه گلم. تو فرودگاه می‌بینمت.»
    به حسین زنگ زدم و گفتم: «حسین کجایی؟ زودباش دیر شده. الان سپیده زنگ زد.»
    «اوکی نزدیک خونه‌ام. تو که حاضری؟»
    «آره همه چی حاضره، زود بیا.»
    وقتی وارد فرودگاه شدیم، سپیده و محمد توی سالن نشسته بودن. محمد گفت: «اصلا عجله نکین. هیچی رو از دست ندادین. یک ساعت تاخیر داره.»
    حسین یک پوف بلند کرد و گفت: «دیوثا یه بار نشد سر ساعت باشن.»
    محمد با تمسخر گفت: «چَشم حضرت عالی، دستور میدم پیگیری کنن. ناراحتی دیگه‌ای ندارین؟»
    از حرف محمد خنده‌ام گرفت. این برای چندمین باری بود که موقع خندیدن، متوجه زل زدن محمد به صورتم می‌شدم. سعی کردم دیگه نخندم. اصلا حس خوبی به این زل زدن‌های محمد نداشتم. نشستم کنار سپیده و گفتم: «ببخشید دیر اومدیم. همش تقصیر حسین بود.»
    سپیده گفت: «نه بابا چیزی نیست. این دوتا همیشه یکی‌شون ریپ می‌زنه.»
    حسین گفت: «چرا جمع می‌بندی؟ حالا بعد از عمری آقا محمد سرشون آفتاب خورده و خوش قول شدن.»
    محمد رو به حسین گفت: «اون چند تا الاغو ببین، زوم کردن رو این دوتا.»
    سرم رو کمی چرخوندم. محمد راست می‌گفت. سه تا پسر جوون که رو به روی ما نشسته بودن، چشماشون دقیق روی من و سپیده بود.
    سپیده یه مانتوی جلو باز زرشکی همراه یه شلوار کاپری هم رنگ مانتوش تنش کرده بود. مثل همیشه، بود و نبود شال روی سرش هم تفاوت چندانی نداشت و موهای زیتونی‌اش کامل دیده می‌شد. من هم یه شلوار اسکینی چرم قهوه‌ای با یک مانتوی سفید کوتاه تنم کرده بودم. اما وضعیت موهام و شال روی سرم بهتر از سپیده بود. در کل جفتمون اینقدر قابل دیدن بودیم که نگاه این سه تا پسر جوون، چیز عجیبی نباشه.
    حسین خودش رو بی‌تفاوت نشون داد و گفت: «کون لقشون، اینقدر نگاه کنن تا جِر بخورن.»
    برای یک لحظه با یکی از اون سه تا پسر چشم تو چشم شدم. اما سریع نگاهم رو ازش دزدیدم. گوشی‌ام رو برداشتم که باهاش بازی کنم. به این بهونه می‌تونستم کاملا بهشون بی‌توجه باشم.
    محمد رو به سپیده گفت: «کاش به الهام هم می‌گفتی بیاد.»
    «از شوهرش خوشم نمیاد. تو همه چی ادعاش میشه و فقط زِر می‌زنه.»
    «مطمئنی فقط از شوهرش خوشت نمیاد؟ جدیدا با خودشم زیاد حال نمی‌کنیا.»
    سپیده شونه‌اش را بالا انداخت و گفت: «حالا هر چی.»
    حسین رو به سپیده گفت: «دنیای عجیبیه. نه به اینکه تو و الهام و سمیه اینقدر صمیمی بودین که عکس سه‌تایی‌تون رو پروفایل گوشی‌‌ می‌ذاشتین، نه به الان!»
    محمد با خنده گفت: «جنابعالی که به کند و کاو در دنیای زنونه اعتقادی نداشتین.»
    حسین گفت: «تو نمی‌تونی دو دقیقه خفه خون بگیری؟»
    سپیده در جواب حسین گفت: «من با سمیه هنوز رابطه‌ام خوبه اما به خاطر شغل دولتی که انتخاب کرده نمی‌تونه آزاد باشه. بعدشم که همش درگیر کارشه. الهام هم به مرور عوض شد. نمی‌دونم چِش شد اما هر چی هست، لازم نمی‌بینم ذهن خودم رو به خاطرش درگیر کنم.»
    دوست داشتم تو جواب سپیده بگم: «الهام از اونجایی برای تو بد شد که رابطه‌اش با من و نفیسه خوب شد و تو و سمیه جوری باهاش رفتار کردین که انگار بهتون خیانت کرده.»
    سپیده رو به محمد کرد و گفت: «این اسمش کند و کاو نیست. یعنی آدمای دور و بر حسین براش اهمیت دارن و دوست داره اگه مشکلی باشه، حلش بکنه. البته همه لیاقت این توجه رو ندارن.»
    محمد دست‌هاش رو برد بالا و گفت: « من تسلیم، کسی حریف سخنرانی‌های تو نمیشه.»




    حسین از طریق یکی از دوستاش یک پلاژ کوچک و مجهز کنار دریا جور کرده بود. یک اتاق خواب بیشتر نداشت. حسین و محمد چمدون‌ها رو توی اتاق بردن. مانتوم رو درآوردم که یکمی هال و آشپزخونه رو تمیز کنم. زیر مانتوم یه تیشرت قهوه‌ای هم رنگ شلوارم تنم بود. داشتم تی‌وی رو دستمال می‌کشیدم. تصویر محمد رو توی صفحه‌ی تاریک تی‌وی دیدم. روی مبل نشسته بود و داشت من رو نگاه می‌کرد. وقتی برگشتم، مطمئن شدم که خط نگاهش روی باسن و پاهامه. این مورد دیگه داشت عصبیم می‌کرد. نگاه‌های محمد هر روز علنی تر و وقیح تر می‌شد.
    حسین از توی اتاق بیرون اومد و گفت: «خب همه چی مرتبه. چیزی به غروب نمونده. وقت هست بریم لب ساحل. برای شام هم بیرون میریم. نظرتون چیه؟»
    سپیده سرش رو از توی گوشی‌اش بلند کرد و گفت: «من که موافقم. پس دیگه لباس عوض نکنیم.»
    محمد گفت: «من مخالفم، چون عشقم می‌کشه.»
    دیگه دوست نداشتم به شوخی‌ها و لحن طنزش بخندم. کاملا جدی به حسین نگاه کردم و گفتم: «من خسته‌ام، شما برین ساحل. من یکم دراز بکشم تا شما برگردین. بعدش بریم برای شام.»
    حسین کمی از لحن و نگاه من جا خورد و گفت: «اوکی باشه. پس بریم بچه‌ها. هوا داره تاریک میشه.»
    هر سه تاشون رفتن. تصمیم گرفتم برای حفظ تمرکزم، دوش بگیرم. آب سرد رو باز کردم. دستام رو تکیه دادم به دیوار. باید چیکار می‌کردم؟ اگه به حسین می‌گفتم، چه واکنشی نشون می‌داد؟ سپیده چی؟ بهم ثابت شده بود که محمد هیزه. اما این رو چطوری باید حلش می‌کردم؟ گفتنش به نفیسه هم هیچ دردی رو دوا نمی‌کرد. اون همینطوری بهم شک کرده بود. چه برسه به اینکه بخوام بهش همچین موردی رو بگم.




    «چته شبنم؟ بدجور تو فکری. چیه غذاتو دوست نداری؟»
    «هیچی خوبم، فقط اشتها ندارم.»
    «دارم میگم فردا یه ماشین کرایه کنیم. این چند روز که کیش هستیم، ماشین زیر پامون باشه راحت تریم.»
    «آره فکر خوبیه.»
    «اوکی فردا اولین کاری که می‌کنیم همینه.»
    دوباره حسین رو تایید کردم. سعی کردم چند تا قاشق غذا بخورم تا حسین کمتر سین‌جیم کنه. اولین قاشق رو توی دهنم گذاشتم که متوجه نگاه معنا دار سپیده شدم. انگار داشت توی ذهنش دنبال علت حال بد من می‌گشت.
    حسین بعد از شام، سفارش قلیون داد. محمد شلنگ قلیون رو به سمتم گرفت و گفت: «ای بابا اینقدر پاستوریزه نباش. دنیا دو روزه، حالشو ببر.»
    سعی کردم خیلی هم باهاش سرد نباشم و گفتم: «آخه حالمو بد می‌کنه.»
    «چون نکشیدی اینطوری میگی. یه بار امتحان کن.»
    سپیده گفت: «چیکارش داری. ولش کن، هر جور راحته.»
    سپیده به هر شکلی که دلش می‌خواست بهم توهین می‌کرد. همونطور که محمد هر جور دلش می‌خواست بهم نگاه می‌کرد و حسین اصلا اینا رو نمی‌دید. از نظر اون همه چی عادی بود.
    آخر شب که برگشتیم پلاژ، سپیده رفت توی اتاق که لباسش رو عوض کنه. موقع رفتن، به محمد گفت: «محمد بیا کارت دارم.»
    من روی مبل نشستم. به تی‌وی خاموش نگاه می‌کردم. حسین اومد کنارم نشست و گفت: «باز چته شبنم؟»
    لحنش طلبکارانه بود. جوابی بهش ندادم. جدی تر گفت: «با توام شبنم، میگم چته؟»
    برگشتم و بهش نگاه کردم. یک نفس عمیق کشیدم و گفتم: «فقط خسته‌ام همین.»
    «خب امشب می‌خوابی خستگیت در میره.»
    می‌دونستم اگه بخوام باهاش بحث بکنم، در بهترین حالت، این تهمت رو به من می‌زنن که دارم مسافرتشون رو خراب می‌کنم. به آرومی گفتم: «آره بخوابم خوب میشم.»
    در اتاق باز شد و سپیده اومد بیرون. دیگه خبری از شال روی سرش نبود. یک شلوار سه ربع چسبون کِرِم پاش بود. همراه با یک تاپ اندامی کِرِم. موهاش هم دورش ریخته بود.
    همینطور نا خواسته به سپیده زل زده بودم. اما اصلا به روی خودش نیاورد. رفت توی آشپزخونه و گفت: «چای یا نسکافه؟»
    محمد از اتاق اومد بیرون و گفت: «معلومه که نسکافه.»
    حسین گفت: «من چای می‌خوام. تو چی شبنم؟ شبنم میگم تو چی می‌خوری؟»
    به خودم اومدم و گفتم: «من هیچی. می‌خوام برم لباسمو عوض کنم.»
    نشستم گوشه‌ی اتاق. سرم رو گرفتم بین دو تا دستم. «خب به من چه سپیده روسری‌اش رو برداشته. محمد هم نگاه کنه. اینقدر نگاه کنه تا جِر بخوره. چرا من خودم رو اذیت کنم؟ مگه من مسئول نگاه اونم؟ اومدم مسافرت حال و هوام عوض بشه. نه اینکه بخوام زهر تن خودم بکنم.»
    حسین وارد اتاق شد. دیگه دوست نداشتم ازم بپرسه که چرا یه جوری هستم. قبل از اینکه حرف بزنه، بهش گفتم: «من چی بپوشم؟»
    «چی آوردی؟»
    «همه‌ی اونایی که تو دوست داری.»
    حسین سرش رو تکون داد. کمی فکر کرد و گفت: «همون ساپورت آبیه که جدیدا خریدی. با...»
    قابل حدس بود که چی تو ذهنشه. به آرومی گفتم: «دوست داری تاپ بپوشم؟»
    حسین سرش رو به علامت تایید تکون داد و گفت: «آره همون تاپ سفیده. دیدمش توی چمدون. البته بازم هر جور خودت راحتی.»
    تاپ رو برای موقع خواب آورده بودم. اما مگه می‌تونستم با حسین مخالفت کنم؟ انگار از نگاهم فهمید که توی ذهنم چی می‌گذره. اومد سمتم. جلوم نشست. دست‌هاش رو گذاشت روی صورتم و گفت: «تو خوشگلی، خوش اندامی. اینو بفهم شبنم. دوست دارم همه بفهمن که چرا تو چشم من اینقدر جذابی.»
    «باشه عزیزم، هر چی تو بخوای.»
    شال رو گرفته بودم توی دستم. چقدر مضحک و مسخره بود که با این تاپ، بخوام شال یا روسری سرم کنم. پرتش کردم روی چمدون. از خودم متنفر بودم. وارد هال شدم و سعی کردم با هیچ کدوم‌شون چشم تو چشم نشم. رفتم توی آشپزخونه و برای خودم چای ریختم. برگشتم توی هال. رو به حسین گفتم: «بخوابیم من خسته‌ام.»
    سپیده گفت: « همه باید تو هال بخوابیم. اتاقش کوچکه، چمدونا پرش کرده.»
    تا اومدم چاییم رو بخورم، جا رو انداخته بودن. حسین جای من و خودش رو نزدیک به در انداخته بود. پشتم رو به همه‌شون کردم و دراز کشیدم. «برای چی ناراحت باشم؟ یه قسمت از موهام یا همه‌اش. چه فرقی می‌کنه.»




    بعد از ناهار به یه اسکله رفتیم. حسین خواست یک قایق چهار نفره بگیره. ازش خواستم دو نفره بگیره. دوست داشتم برای چند لحظه هم که شده با هم تنها باشیم. حسین بعد از کمی مکث، قبول کرد.
    «حسین یه سوال بپرسم ناراحت نمیشی؟»
    «نه بپرس.»
    «اون سه تا پسره داشتن به من نگاه می‌کردن. واقعا ناراحت نشدی؟»
    «عالم و آدم به همدیگه نگاه می‌کنن. به نظرت وقت دارم به همه‌شون فکر کنم؟»
    «اما اونا یه جور خاص نگاه می‌کردن. داشتن...»
    «داشتن چی؟»
    «داشتن اندام زنت رو نگاه می‌کردن. یکیشون داشت من رو...»
    «خب منظورت چیه؟ حرف آخرت رو بزن.»
    «آخه بعضیا ناراحت میشن. فکر کردم شاید...»
    «مگه میشه؟ شبانه روز نگهبانی بدم که کی به زنم نگاه می‌کنه و کی نگاه نمی‌کنه؟ بعد هر کی که نگاه می‌کنه رو بزنم له و لورده‌اش کنم؟»
    «فکر نمی‌کنی علت حجاب همین باشه؟»
    حسین از حرفم خنده‌اش گرفت و گفت: «آهان مثلا داری به من فلسفه‌ی حجاب رو میگی؟ یعنی اگه همه‌تون بشین کلاغ سیاه حله دیگه؟ پسرا و مردا چشم پاک میشن؟»
    «خب به نظرت تاثیر نداره؟»
    «تو هیچی از مردا نمی‌دونی. نه تو نه اونایی که فکر می‌کنن با یه پارچه سیاه، میشه جلوی فکر مردا رو گرفت. اتفاقا هر چی بیشتر زیر اون چادر مشکی قایم بشین، طمع پسرا و مردا برای رسیدن بهتون بیشتر میشه. با همین افکار همه رو تبدیل به یک بیمار جنسی کردین. از اون بیمارا که حتی خودشون هم خبر ندارن. فقط کافیه یه نگاه به جامعه بندازی. اونوقت می‌فهمی نتیجه فلسفه‌ی حجاب‌تون چی از آب در اومده.»
    من می‌خواستم بحث رو به پوشش خودم جلوی محمد بکشونم اما به یه سمت دیگه کشیده شد. اینقدر درگیر خودم بودم که حوصله‌ی فکر کردن به شرایط جامعه رو نداشتم. به آروم ترین شکل ممکن گفتم: «حسین به نظرت درسته که من اینطوری جلوی محمد می‌گردم.»
    «آهان بگو پس. باز همون بحث قدیمی. تو ولکن نیستی؟»
    «نه به خدا. یعنی نمی‌خوام تو رو ناراحت کنم. فقط آخه... یعنی...»
    «یعنی چی؟»
    «من فقط برای توام حسین. تو فقط حق داری منو ببینی. تو فقط حق داری ازم لذت ببری. هر جور که دلت می‌خواد. من فقط حق توام نه کس دیگه.»
    حسین از حرف‌هام کلافه شده بود. واقعا راست می‌گفت و دیگه حوصله‌ی این بحثا رو نداشت. یه پوف طولانی کرد و گفت: «صد بار گفتم. از این خرافات بیا بیرون. اینا رو یه مشت احمق تو کله‌ات کردن. عشق و علاقه و دوست داشتن، چه ربطی به این چرت و پرتا داره. اینکه من می‌خوام تو شیک و مرتب بگردی، چه ربطی به حق و حقوق داره؟ چرا داری همه چی رو باهم قاطی می‌کنی.»
    دیگه بیشتر از این نمی‌تونستم با حسین بحث کنم. نه تنها موفق نشدم منظورم رو بهش برسونم، تازه باعث ناراحتیش هم شدم. برای شام قرار شد ساندویچ بگیریم و بریم توی همون پلاژ بخوریم. سپیده و حسین رفتن ساندویچ بخرن. محمد سرش رو چرخوند به سمت من که عقب ماشین نشسته بودم و گفت: «چیه شبنم اصلا میزون نیستی؟ اتفاقی افتاده؟»
    «نه هیچی نشده. داره خوش می‌گذره.»
    «اگه مشکلی بود که نمی‌تونستی به حسین بگی، من هستم. راحت باش.»
    «ممنون چشم حتما.»
    سعی کردم انرژی بیشتری بذارم. وگرنه معلوم نبود که تا کِی باید جواب پس بدم. از طرفی همش به خودم تلقین می‌کردم: «تو داری الکی سخت می‌گیری.»
    بعد از خوردن شام، محمد از توی چمدون تخته نرد برداشت و گفت: «حریف می‌طلبم.»
    سپیده داشت ماهواره می‌دید و گفت: «من می‌خوام این برنامه رو ببینم.»
    حسین هم گفت: «من دیشب کم خوابیدم. امروز هم که همش بیرون بودیم. سرم درد می‌کنه.»
    سپیده رو به من کرد و گفت: «تو باهاش بازی کن.»
    تو عمل انجام شده قرار گرفتم. محمد سریع مهره‌ها رو چید. رفتم جلوش چهار زانو نشستم. کوسن مبل رو گذاشتم روی پام. محمد مثلا طوری که من نفهمم، به سپیده اشاره کرد. سپیده سرش رو به علامت تاسف تکون داد. به آرومی به محمد گفتم: «هر کی تاس کم بیاره، شروع می‌کنه.»
    در سکوت بازی می‌کردیم. سپیده قرار بود ماهواره ببینه اما تو کل بازی سنگینی نگاهش رو حس می‌کردم. بالاخره بازی تموم شد. حس خوبی داشتم که قراره بخوابیم و چراغا خاموش میشه. نمی‌دونم چقدر خوابیده بودم. با صداشون از خواب بیدار شدم. پیش خودم گفتم حتما دارم اشتباه می‌شنوم. ناخواسته گوش‌هام رو تیز کردم. اما نه اشتباه نبود. این صدای سکس محمد و سپیده بود. آخه اینجا توی هال، کنار من و حسین؟! آه و ناله‌های سپیده هر لحظه بلند تر میشد. دلم به شور افتاد و معذب شدم. از خجالت داشتم آب می‌شدم. شاید فکر می‌کردن ما خوابمون سنگین شده. اما سپیده و محمد هیچ ملاحظه‌ای نمی‌کردن. انگار نه انگار که دو نفر دیگه هم تو این هال لعنتی کپه مرگشون رو گذاشتن. به آرومی پشتم رو کردم. دست‌هام رو گذاشتم روی گوش‌هام و چشم‌هام رو بستم. سعی کردم به جاهایی که در طول روز رفتیم، فکر کنم.
    گرمای دست حسین رو روی پهلوم حس کردم. این یعنی اونم بیداره. انگار که برق سه فاز من رو گرفته باشه. نا خواسته سریع برگشتم به سمت حسین. خیلی آهسته بهش گفتم: «داری چیکار می‌کنی حسین؟»
    چشم‌هاش رو باز کرد و گفت: «یعنی چی داری چیکار می‌کنی؟ چیه اینم جز قوانین حجابه؟»
    «نه نیست اما اینجا؟»
    «اَه شبنم تو چرا اصلا بلد نیستی لذت ببری؟ خیر سرمون اومدیم مسافرت. تا قشنگ کوفتمون نکنی، ولکن نیستی.»
    «من اعتراضی ندارم. اما اینجا نه حسین. باشه فردا بریم تو اتاق بخوابیم.»
    «مگه اینجا چشه؟ صداشون رو نمی‌شنوی؟»
    «آره کر نیستم. اما دقیقا مشکل همینه. من نمی‌تونم مثل اونا...»
    «تو منو سرویس کردی با این نمی‌تونم. اصلا می‌خوای کلا بهت دست نزنم. اینطوری اون فلسفه‌ی حجابت قشنگ اجرا میشه.»
    «اینقدر بی‌انصاف نباش حسین. من هر وقت اراده کردی در اختیارت بودم. اینجا روم نمیشه.»
    «چرا روت نمیشه؟ چراغا خاموشه.»
    «تو چت شده حسین؟ اون غیرت لعنتیت کجا رفته؟ یعنی می‌خوای محمد بفهمه که زن دوستش داره...»
    حسین از حرفم عصبانی شد. با دستش چنگ زد به بازوم. اینقدر که مطمئن بشه دردم اومده. به چشم‌هام نگاه کرد و گفت: «بار آخرت باشه به من میگی بی‌غیرت. گور بابات، تو خر کی هستی که بخوام منت بکشم.»
    بازوم رو رها کرد. پشتش رو کرد و هر چی خواستم باهاش حرف بزنم، دیگه جوابم رو نداد. خدای من. صدای اون دوتا... شرایطی که مجبور بودم تحمل کنم... رفتار حسین... سرم داشت منفجر می‌شد...
    تا روشنایی روز بیدار بودم. حتی یک ساعت هم نخوابیدم. حسین باهام قهر کرده بود. نه حرف می‌زد و نه حتی نگاه می‌کرد. موفق شدم برای یک لحظه توی اتاق تنها گیرش بیارم.
    «حسین عزیزم امشب هر چی تو بگی. ما امشب تو اتاق می‌خوابیم. اصلا خودمم می‌خوام.»
    «گُه زیادی نخور شبنم. دیگه ریدی تو مسافرت. همیشه کارت همینه. چیز جدیدی نیست.»




    چهار روز از برگشت‌مون می‌گذشت. همچنان باهام حرف نمی‌زد. تا حالا اینقدر طولانی باهام قهر نکرده بود. تصور اینکه قهرش طولانی تر بشه، من رو دیوونه می‌کرد. همه‌اش پیش خودم می‌گفتم کاش اون شب به حرفش گوش داده بودم.
    با صدای زنگ خونه به خودم اومدم. ساعت ده صبح بود. دیدن سپیده، درونم رو به هم می‌ریخت. با خوش رویی بهم سلام کرد و وارد خونه شد. خواستم برم توی آشپزخونه.
    نذاشت و گفت: «نمی‌خواد چیزی بیاری. بیا بشین حرف بزنیم. کارت دارم.»
    رفتم جلوش نشستم. حتی به نگاه‌های سپیده هم حساس شده بودم. حس می‌کردم اونم شبیه محمد بهم نگاه می‌کنه. نا خواسته خودم رو مچاله کردم و زانوهام رو بغل کردم. سپیده پوزخند همیشگی خودش رو زد و گفت: «هنوز با هم قهرین؟»
    «آره. هر کاری می‌کنم، باهام حرف نمی‌زنه.»
    «خب تا کِی قراره اینجوری باشین؟»
    «نمی‌دونم. من دارم سعی خو...»
    «شبنم میشه دیگه این جمله رو نگی؟ تو همیشه سعی می‌کنی اما توی عمل هیچ فرقی نکردی. من با اینکه زن دوستشم، می‌شناسمش. اما تو که زنشی، هنوز نشناختیش. اون دوست داره تو هیجان داشته باشی، پر انرژی باشی. اما خودتو ببین، همیشه ناراحت و افسرده‌ای. پر از موج منفی. یک ذره هم به اطرافیانت توجه نمی‌کنی. به نظرت حسین تا کِی می‌تونه تحملت کنه؟»
    ته دلم از جمله‌ی آخرش خالی شد و گفتم: «منظورت چیه؟»
    «منظورم مشخصه. مردا مثل ما زنا تو دار نیستن. بالاخره این ناراحتیش از یه جا می‌زنه بیرون. در خوشبینانه‌ترین حالت، بهت خیانت می‌کنه. چون تا دلت بخواد اون بیرون زن و دختر هست که سه سوت دل حسین رو می‌برن و تو کمترین زمان ممکن از تو بیشتر می‌شناسنش. بعدشم کم‌کم باهات سرد میشه. اونقدر که بود و نبود تو توی زندگیش فرقی نمی‌کنه. به خودت میایی و می‌بینی که زندگیت روی هواست. یکی دیگه دل حسین آقا رو برده و خلاص. اونوقت خیلی خونسرد و بدون عذاب وجدان میاد خونه و بهت میگه که از زندگیش بری بیرون. برام عجیبه که تو حتی یک ذره هم نگران زندگیت نیستی. هنوز سه سال کامل از زندگیت نگذشته.»
    «به خدا نگرانم. دارم دیوونه میشم. من نمی‌خوام ناراحتش کنم.»
    «آره نمی‌خوای اما داری می‌کنی.»
    «آخه باید چیکار کنم؟ من هر کاری می‌کنم، تهش حسین از دستم ناراحته.»
    «نخیر عزیزم. فکر می‌کنی که داری راضیش می‌کنی. حسین داره از تو نا امید میشه. از دلش خبر نداری.»




    حسین باز هم دیر اومد خونه. جواب سلام من رو نداد. این حرف نزدنش روانی‌ام کرده بود. دوست داشتم سرم داد بزنه. اصلا کتک بزنه. هر کاری بکنه اما فقط حرف بزنه. بالشتش رو از دستش گرفتم و گفتم: «بسه دیگه. امشب بیا رو تخت بخواب.»
    بالشت رو از دستم کشید. انداخت روی کاناپه. دوباره بالشت رو برداشتم و گفتم: «حسین تو رو خدا. ازت خواهش می‌کنم. چهار شبه داری اینجا می‌خوابی. بسه حسین. بهت التماس می‌کنم.»
    حسین بالاخره به حرف اومد و گفت: «مگه من عروسک خیمه شب بازی‌ام؟ هر وقت دلت خواست بهم رو بدی که باهات بخوابم. هر وقت عشقت نکشید، پسم بزنی. کور خوندی. غرورمو از سر راه نیاوردم. از تو گنده تراش نتونستن بشکوننش.»
    «من غلط بکنم که بخوام غرور تو رو بشکونم. اصلا من کی باشم که بخوام به تو آسیب بزنم؟ اون شب هم اشتباه کردم. بار آخرم بود. دیگه تکرار نمیشه. قول میدم.»
    «خب حالا فعلا حوصله‌تو ندارم. برو بگیر بخواب.»
    «میشه منم تو هال بخوابم؟»
    «من اینجام چون نمی‌خوام ریخت نحس تو رو ببینم.»
    «یعنی فردا دیگه از دستم عصبانی نیستی؟»
    «تا ببینم چی میشه. فعلا گورتو گم کن از جلوی چشمم. فقط اینو بدون این بار آخرت بود از این گُها می‌خوردی. سری بعد می‌دونم چیکارت کنم.»
    رفتم روی تخت دراز کشیدم. باورم نمی‌شد که یک بار پس زدن حسین، این همه ناراحتش بکنه و تبعات داشته باشه. ترسیده بودم. سپیده راست می‌گفت. اگه چند بار دیگه همینطوری ناراحتش می‌کردم، معلوم نبود که چی میشه. پیش خودم گفتم: «اگه یه روز من رو بندازه بیرون، چیکار کنم؟ پیش کی برم؟ حتی جای خواب هم ندارم.»
    صبح شد. بهش سلام کردم و جواب سلامم رو داد. می‌خواستم از خوشحالی پرواز کنم. دلم برای بغلش تنگ شده بود. روی پاش نشستم. بغلش کردم و با همه‌ی زورم فشارش دادم. بغضم رو قورت دادم و گفتم: «دیگه باهام قهر نکن. لطفا هر کاری دوست داری بکن اما قهر نکن.»
    حسین یک دستش رو گذاشت روی شکمم و دست دیگه‌اش رو گذاشت روی پام. دیگه خبری از اون عصبانیت و خشونتش نبود. با مهربونی گفت: «اگه قول بدی دختر خوب و حرف گوش کنی باشی و دیگه ضد حال نزنی.»
    «چشم قول میدم دیگه خرابکاری نکنم. من دوست ندارم تو رو از دست بدم.»
    از جام بلند شدم. دست حسین رو گرفتنم و بهش فهموندم که دنبالم بیاد. جوری برخورد کرد که انگار هنوز مردده که باهام کامل آشتی کنه یا نه. هر طوری بود بردمش توی اتاق خواب.
    رابطه‌ی من و حسین شبیه رابطه‌ی حاکم و مردم ناراضیش بود. حاکم برای اینکه مردمش قدر چیزی که دارن رو بدونن و دیگه ناراضی نباشن، شرایط رو براشون سخت و سخت‌تر می‌کرد. اینقدر که برگشتن به همون شرایطی که ازش ناراضی بودن، برای مردمش تبدیل به یک آرزو می‌شد.




    چیزی به عید نمونده بود. با سپیده و محمد رفته بودیم خرید. موقع برگشت و به پیشنهاد سپیده، رفتیم خونه‌شون و با اصرار محمد، قرار شد شب همونجا بخوابیم. وقتی دیدم سپیده داره برای هر چهار تامون، توی هال جا می‌اندازه، وا رفتم. اینجا و توی خونه‌شون اتاق داشتن. هیچ محدودیتی نبود که همه‌مون مجبور باشیم توی هال بخوابیم.
    تنها آرزوی زندگیم این بود که حسین اون شب چیزی از من نخواد. اگه می‌خواست باید چیکار می‌کردم؟ دستشویی نداشتم اما وارد سرویس شدم. چشم‌هام رو بستم و گفتم: «خدایا خودت کمک کن. ازت خواهش می‌کنم کمکم کن.»
    وقتی برگشتم توی هال، دیدم که تشک‌هامون فقط چند سانت از هم فاصله داره. سپیده همه‌ی چراغ‌ها رو خاموش کرد، به غیر از چراغ‌های هالوژن آشپزخونه. هر سه تاشون می‌گفتن و می‌خندیدن. از نظر اونا همه چی عادی بود. اما از نظر من هیچ چیزی عادی نبود. همینطور جلوی در سرویس وایستاده بودم و داشتم نگاه‌شون می‌کردم.
    سپیده گفت: «وا شبنم جون چرا خشکت زده. نمی‌خوای بخوابی؟»
    آب دهنم رو قورت دادم و گفتم: «چرا الان میام.»
    با قدم‌های آهسته به سمت تشک رفتم. استرس درونم هر لحظه بیشتر میشد. این لحظات لعنتی من رو یاد خاطراتی می‌انداخت که اصلا دوست نداشتم بهشون فکر کنم. همینکه دراز کشیدم، محمد گفت: «حسابی خسته شدیا. به هر حال خالی کردن جیب آقا حسین آدمو خسته می‌کنه.»
    به زور لبخند زدم و گفتم: «سپیده دو برابر من خرید کرد. مشخصه جیب تو از همه خسته تره.»
    سپیده لبخند زد و گفت: «نه خوشم اومد. رو نکرده بودی شبنم خانم.»
    حسین دستش رو گذاشت روی رون پام و گفت: «این شیطون خیلی چیزا داره که هنوز رو نکرده.»
    همه‌ی موهای تنم به خاطر این کارش سیخ شد. یا باید میزدم توی گوش حسین و همه‌شون رو فحش‌کش می‌کردم و از زندگی حسین برای همیشه بیرون می‌رفتم یا حق هیچ اعتراضی نداشتم و باید مطیع محض می‌بودم. چراغ‌های هالوژن آشپزخونه اینقدر روشنایی داشت که بتونم خط نگاه محمد و سپیده رو روی دست حسین و رون پام ببینم. محمد تو حمون حالت نشسته، سپیده رو از پشت بغل کرد و هر دو تا دستش رو گذاشت روی سینه‌هاش. گردنش رو بوسید و گفت: «چه بوی خوبی میدی عزیزم.»
    سپیده یک نفس عمیق کشید و با کج کردن سرش، به محمد اجازه داد که بیشتر به گردنش مسلط باشه. حسین کنارم دراز کشید و دستش رو از روی ساپورتم، گذاشت روی واژنم. چشم‌هام رو بستم و بغضم رو قورت دادم. اون سه تا تصمیم‌شون رو گرفته بودن و من هیچ شانسی در برابرشون نداشتم.




    یه مرد نسبتا مسن بود. با عصبانیت سرم داد می‌زد: «آخه خانم رانندگی بلد نیستی، پشت فرمون نشین. مگه مجبورت کردن. ببین چیکار کردی؟»
    «آقا چرا سرش داد می‌زنی؟ نمی‌بینی سر خودشم صدمه دیده. من شارژ ندارم یکی زنگ بزنه اورژانس.»
    «معلوم نیست کی به این جماعت گواهی‌نامه میده.»
    «از قیافش معلومه چجوری از افسرِ گواهی‌نامه گرفته.»
    «ای بابا این حرفا چیه می‌زنین.»
    «ببین با ماشین بنده خدا چیکار کرده. من اینجا بودم. اصلا ترمز نکرد. یه راست زد پشت ماشین. حالا این ماشینه. اگه یه آدم بود چی؟»
    «شاید چیزی مصرف کرده؟»
    «الان مامور میاد معلوم میشه.»
    نفهمیدم کِی من رو سوار آمبولانس کردن. یه پسر جوون بالا سرم بود. صداش رو واضح نمی‌شنیدم.
    «خانم اصلا تکون نخورین.»
    چشم‌هام رو که باز کردم، نفیسه بالا سرم بود. وقتی دید به هوش اومدم، سریع برگشت و گفت: «خانم پرستار، به هوش اومد. چشماش رو باز کرد.»
    بعد از چند لحظه پرستار اومد بالا سرم. لبخند زد و گفت: «حسابی شانس آوردی ضربه مغزی نشدی. اما ضربه‌ای که به سرت خورده خیلی شدید بود. اینم تنبیه کمربند نبستن. نگران بخیه روی پیشونیت هم نباش. اونی که بخیه زده، استاد بوده. جاش خیلی کم می‌مونه.»
    وقتی پرستار رفت، نفیسه گفت: «خوبی شبنم؟ جای دیگه‌ات درد نمی‌کنه؟»
    به سختی لب‌هام رو تکون دادم و گفتم: «تو کِی اومدی؟»
    «حسین بهم زنگ زد. گفت اگه ببرنت تو بخش، یه خانم لازمه که همراهت باشه.»
    «ماشین خیلی داغون شد؟»
    «فدای سرت، تصادفه دیگه پیش میاد.»
    «سرم درد می‌کنه.»
    «انگار قراره امشب مهمون اینجا باشیم. دُکی گفته برای اطمینان، یه شب بستری بشی.»
    «تو هم به زحمت افتادی. آخه بابات چی؟»
    «نه بابا چیزی نیست. اون همه همسایه دارم من. سپردم به یکی‌شون. چشماتو ببند، باید استراحت کنی.»
    «من اصلا ماشینه رو ندیدم، نفهمیدم چی شد.»
    «بهش فکر نکن شبنم. فعلا فقط باید استراحت بکنی.»
    حتی توی همچین شرایطی هم، تصاویر اون شب ول‌کنم نبود. چطور غیرت یک آدم بهش این اجازه رو میده. که یکی دیگه شاهد خصوصی ترین رابطه‌اش با همسرش باشه. مطمئنم که محمد و سپیده‌ همه‌شو دیدن. اون نور لعنتی باعث می‌شد که دیگه خونه تاریک نباشه. یا شاید عمدا دوست داشت که ببینن. پس منظورش از هیجان و تنوع و لذت، همین بود. حالا تازه داشتم معنی حرف‌ها و خواسته‌هاش رو می‌فهمیدم. اگه این رو به هر کسی می‌گفتم، اول از همه خودم رو محکوم می‌کرد. چون فقط یک هرزه راضی به این میشه که جلوی یک مرد نا محرم، با شوهرش سکس بکنه.




    «حسین بی‌زحمت موقع اومدن نون می‌خری؟»
    «اوکی. حالت چطوره؟ بهتری؟»
    «آره خوبم مرسی.»
    «امشب قراره محمد و سپیده بیان عیادتت.»
    وقتی حسین وارد خونه شد، نونا رو ازش گرفتم. رفتم توی آشپزخونه تا قیچی‌شون کنم. حسین هم اومد توی آشپزخونه. حس کردم منتظر اینه تا من سر صحبت رو باز کنم. اصلا نمی‌دونستم لازمه در موردش حرف بزنیم یا نه. یا اگه لازم بود، چی باید می‌گفتم؟ اصلا چی ‌می‌تونستم بگم؟ حسین برای خودش چای ریخت و روی صندلی نشست.
    «شبنم.»
    «بله.»
    «نمی‌خوای در موردش حرف بزنی؟»
    «بخوام هم روم نمیشه.»
    «مگه چیکار کردیم که روت نشه؟»
    «داری باهام شوخی می‌کنی؟»
    «نه خیلی هم جدی‌ام. به نظر من اتفاق خاصی نیفتاده.»
    با حرص گفتم: «آره هیچی نبود. فقط یه ذره تنوع و هیجان.»
    «دقیقا همین. غیر از این چیز دیگه‌ای نمیشه بهش گفت.»
    عصبی شده بودم و نزدیک بود از کوره در برم. من هم نشستم رو به روی حسین و گفتم: «تو منو مجبور کردی جلوی محمد و زنش باهات سکس داشته باشم و مطمئنم که همه‌شو دیدن. یعنی زن تو رو لخت دیدن. درست موقعی که داشت...»
    حتی گفتنش هم برام سخت بود. حسین لحنش رو ملایم تر کرد و گفت: «اختلاف نظر من و تو همینجاست. توی روابط جنسی هیچ حد و مرزی وجود نداره شبنم. این محدودیت‌های مسخره‌ای که برامون درست کردن رو بنداز دور. یعنی تو هیجانش رو حس نکردی؟ حتی یه ذره؟»
    «نه حسین. من هیچ هیجانی حس نکردم. تو نفهمیدی که من اونشب حتی...»
    «آره فهمیدم، اصلا تحریک نشدی. اما خب به مرور عادت می‌کنی. بالاخره تو هم حسش می‌کنی.»
    چشم‌هام رو تنگ کردم. با حرص گفتم: «یعنی چی به مرور؟ مگه قراره بازم تکرار بشه؟»
    «شبنم تو رو خدا اینقدر سختش نکن. من می‌تونستم برم با هزار تا زن و دختر دیگه باشم. اما فقط دوست دارم با تو باشم. من توی عمرم مغرور تر از خودم ندیدم اما ببین چطور دارم باهات حرف می‌زنم. چقدر تلاش می‌کنم تو رو همراه خودم کنم. من دوست دارم کنار تو و با تو لذت ببرم. چرا اینو نمی‌فهمی؟»
    «نه حسین نمی‌فهمم. این چیزی که تو داری در موردش حرف می‌زنی رو درک نمی‌کنم و ایندفعه مطمئنم که هر چقدر هم که به خودم فشار بیارم، باز هم نمی‌فهمم.»
    «شاید توضیحش سخت باشه اما درکش ساده‌ست. من دنبال تنوع هستم و این تنوع رو با تو می‌خوام. دیگه به چه زبونی بگم؟ برام لذت بخش بود، چون با تو بودم. اگه من مرد هرزه‌ای بودم، الان اینجا چیکار می‌کردم؟»
    هم می‌فهمیدم که چی میگه و هم نمی‌فهمیدم. یک نفس عمیق کشیدم و گفتم: «اوکی حق با تو. تو دنبال تنوع‌های خاص و عجیبی و دوست داری منم تو این تنوع‌ها شریکت باشم. اما مسئله اینجاست که از توانایی من خارجه حسین. من ظرفیتش رو ندارم. به خدا این یکی رو دیگه نمی‌تونم.»




    سخت ترین قسمتش، رو به رو شدن با محمد و سپیده بود. جلوشون نشسته بودم اما دوست داشتم آب بشم و برم توی زمین. روم نمی‌شد توی صورتشون نگاه کنم. حسین چای ریخته بود. بعد از تعارف کردن، نشست کنار محمد. خیره شده بودم به فرش. سپیده به حرف اومد و گفت: «ببخشید عزیزم ما نتونستیم بیایم بیمارستان. الان بهتری؟»
    به سختی سرم رو بالا آوردم و گفتم: «نه خواهش می‌کنم. آره خیلی بهترم.»
    محمد گفت: «خداییش ماشینه رو ندیدی؟ زدی درب و داغونش کردیا.»
    نگاه کردن به محمد از همه سخت تر بود. حدس تصوری که الان از من داره زیاد سخت نبود. آب دهنم رو قورت دادم و گفتم: «نه واقعا ندیدمش.»
    حسین گفت: «خب خدا رو شکر به خیر گذشت. تا باشه خسارت مالی.»
    سپیده گفت: «البته این از لطف شماست. بعضی از شوهرا جوری برخورد می‌کنن که زن طفلک تا عمر داره جرات نمی‌کنه که دیگه پشت فرمون بشینه.»
    محمد گفت: «به نظر من بریم بیرون یه دوری بزنیم. شبنم هم حال و هواش عوض میشه.»
    با ماشین محمد رفتیم. من و سپیده مثل همیشه عقب نشستیم. سرم رو تکیه داده بودم به شیشه. دلم می‌خواست بارون می‌اومد. شاید با نگاه کردن به بارون، کمی حالم بهتر می‌شد. اما حتی از بارون هم خبری نبود. محمد طبق معمول هر کسی رو که تو خیابون می‌دید، جُک می‌کرد. حسین و سپیده هم می‌زدن زیر خنده. برای اونا همه چی عادی بود.




    «دیدی شبنم. امشب اتفاقی افتاد؟ کسی بهت نگاه بدی کرد؟ بعضی از آدما جنبه و ظرفیت خیلی کارا رو ندارن. اما محمد و سپیده فرق دارن. شعورشون بالاست. حرفام رو قبول داری یا نه؟»
    «آره جوری برخورد کردن که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.»
    «قربون آدم چیز فهم. پس این قیافه‌تو جمع کن لطفا. تو هم عادی باش. به نفع خودته. آخه حیف تو نیست؟ اینکه تو هم مثل سپیده باشی داره برام یک رویا میشه.»




    یک ماه از عمل سینه‌هام می‌گذشت. از نظر حسین، تنها نقطه ضعف بدنم بود و حالا دیگه کامل شده بودم. سومین سالگرد عروسی‌مون رو توی یک رستوران شیک گرفتیم. یک مانتوی جلو باز مشکی پوشیده بودم. با یک شلوار جین زاپ دار آبی کمرنگ و یک تاپ صورتی. وقتی تیپ و قیافه‌ی خودم رو توی آینه دیدم، به خودم پوزخند زدم. دیگه ذره‌ای عذاب وجدان یا حس معذب بودن نداشتم. دیگه یک درصد هم برام مهم نبود که بقیه من رو نگاه بکنن یا نکنن. حتی نگاه‌های محمد هم من رو اذیت نمی‌کرد. اذیت شدن با نگاه‌های محمد، همون قدر مسخره بود که اگه اون شب همراه اون تاپ سفید، شال سرم می‌کردم. وفق دادن خودم با شرایط، تنها هنری بود که توی زندگی‌ام داشتم.
    یه گلدون بزرگ و خیلی زیبا وسط سالن رستوران بود. موقع غذا خوردن، محو تماشاش شدم. صدای حسین رو شنیدم که به آرومی گفت: «همینجا بهش بگیم؟»
    سپیده سریع در جوابش گفت: «اینجا نه، رفتیم خونه در موردش حرف می‌زنیم.»
    برام مهم نبود که چی می‌خوان بگن. انگیزه اینکه ازشون بپرسم که جریان چیه رو نداشتم. من همونی شده بودم که حسین دوست داشت. مثل اتفاق اون شب رو چند بار دیگه تکرار کرده بودیم. من نه تنها هیچ اعتراضی نکردم، حتی موفق شدم ظاهرم رو هم مثل خودشون نشون بدم. طوری که انگار منم دارم از این جریان لذت می‌برم. اگه زندگی شبیه یک ساختمون باشه، من برای حفظش، داشتم تک‌ تک آجرها و ستون‌هاش رو از بین می‌بردم.




    هر کدوم یک سمت هال نشسته بودیم. منتظر بودم که حسین زودتر حرفش رو بزنه تا برم بخوابم. حسین چند لحظه به محمد و سپیده نگاه کرد. بعدش رو به من نگاه کرد و گفت: «یه موضوع مهمی هست که باید در جریان باشی.»
    با بی‌تفاوتی گفتم: «چه موضوعی؟»
    حسین یک نفس عمیق کشید و گفت: «خودت خوب می‌دونی که اگه من یا هر مرد متاهل دیگه‌ای بخواد خیانت بکنه‌، می‌تونه دور از چشم زنش هر کاری دلش می‌خواد...»
    «اینا رو می‌دونم حسین، حرفتو بزن.»
    حسین بعد از چند ثانیه مکث؛ گفت: «ما سه تا یک تصمیمی گرفتیم که به تو هم مربوط میشه. یعنی ما تصمیم خودمون رو گرفتیم. فقط می‌مونه تایید تو.»
    پاهام رو بیشتر توی شکمم جمع کردم و گفتم: «چه تصمیمی گرفتین؟»
    حسین دوباره به محمد و سپیده نگاه کرد. انگار سختش بود که حرف بزنه. به آرومی گفتم: «حسین چرا تردید داری؟ حرفتو بزن.»
    حسین یک نفس عمیق کشید و گفت: «قراره جاهامون عوض بشه. یعنی یه مدت تو با محمد باشی و سپیده هم با من باشه.»
    بالاخره درونم یک تکونی خورد. این یعنی اگه با همه‌‌ی توانت سعی کنی که زندگی و اتفاقاتش رو نادیده بگیری و بی تفاوت باشی، باز هم پرت میشی تو مسیر گذشته. همه‌ی اون چیزایی که تو رو اذیت می‌کردن، با قدرت بیشتر برمی‌گردن تا بهت ثابت کنن که تو یک موجود بی‌ارزش و ضعیف هستی و دوباره و دوباره بهت یادآوری می‌کنن که تو هیچی نیستی.
    نمی‌دونم چقدر طول کشید تا حرفش رو متوجه بشم. بدون اینکه پِلک بزنم به حسین خیره شده بودم. خنده‌ام گرفت. این مسخره ترین و مضحک ترین شوخی دنیا بود. امکان نداشت که جدی باشه. اما از نگاه حسین متوجه شدم که شوخی در کار نیست. حسین کاملا جدی بود. معلوم نبود از کِی این تصمیم گرفته شده و الان داشتن با من مطرحش می‌کردن. برای اجراش فقط یک مانع وجود داشت. که اون مانع من بودم. اسم این خواسته یا دستور یا هر چیز دیگه‌ رو چی باید می‌ذاشتم؟ شاید اون قسمت که حسین دوست داشت به سپیده برسه رو درک می‌کردم. اما اون قسمتی که می‌خواست من در اختیار دوستش باشم رو نمی‌فهمیدم.
    بدنم و سرم به لرزش افتاد. اشک توی چشم‌هام جمع شد. از جام بلند شدم. به گوشه‌ی اتاق خواب پناه بردم. نشستم و خودم رو بغل کردم. چقدر من احمق بودم. فکر می‌کردم اون رابطه‌های جلوی هم، نهایت خواسته‌های عجیب حسین و محمده. فکر می‌کردم موفق شدم زندگی‌ام رو حفظ کنم. من در ظاهر یک زندگی آبرومند داشتم که آرزوی خیلی‌ها بود و بهتر از همه قدر این زندگی رو می‌دونستم. پس باید براش هزینه می‌کردم. به خیال خودم بیشترین هزینه رو کرده بودم. اما خبر نداشتم که هزینه‌های بیشتری هم وجود داره.
    بعد از چند دقیقه سپیده وارد اتاق شد. در رو پشت سرش بست. اومد و کنارم نشست. بهم یک دستمال کاغذی داد تا اشک‌هام رو پاک کنم. احمقانه ترین امید ممکن رو داشتم. اینکه سپیده یک زنه و شاید من رو درک کنه. سرم رو به علامت نه تکون دادم و گفتم: «من این یکی رو دیگه نمی‌تونم. به خدا دیگه نمی‌تونم.»
    سپیده دستم رو گرفت. لبخند زد و گفت: «می‌تونی عزیزم.»
    «به خدا نمی‌تونم سپیده. به چی قسم بخورم نمی‌تونم.»
    لبخند سپیده تبدیل به پوزخند شد و گفت: «بعضی از آدما تو شرایط خاص، هر کاری از دستشون بر میاد. حتی می‌تونن کارایی بکنن که به عقل اجنه هم نمی‌رسه. مثل وقتایی که ماه کامل میشه.»
    گریه‌ام متوقف شد. با بُهت به چشم‌های سپیده خیره شدم. انگار زمان برام متوقف شد. این امکان نداشت. سپیده دستم رو گرفت و بردم توی هال. رو به حسین و محمد گفت: «شبنم جون هم موافقه.»
    حسین رو به من گفت: «چه عالی. قراره به صورت سوری از هم طلاق بگیریم. سه ماه هم عده‌‌ بعد از طلاقه. اونوقت ما می‌تونیم شما رو صیغه کنیم. بعد از یه مدت هم رجوع می‌کنیم و تموم.»
    دوست داشتم بخندم. اما حتی انرژی خندیدن هم نداشتم. رفتم نشستم کنار محمد. دستش رو گرفتم بین دستام. تو چشم‌هاش نگاه کردم و گفتم: « واقعا دنبال شرعی کردنش هستین؟ یعنی براتون مهمه؟»
    محمد از حرکتم جا خورد. بالاخره به آرزوش رسید. من لمسش کرده بودم. از سر شهوت آب دهنش رو قورت داد و گفت: «اینجوری هم قانونیه، هم شرعی.»
    دستش رو بیشتر بین دست‌هام فشار دادم و گفتم: «مگه ما به شرع اعتقاد داریم که حالا نگران شرعی بودن کارمون باشیم؟ ما لخت همدیگه رو موقع سکس دیدیم. می‌تونیم همین الان انجامش بدیم. مگه نه؟ چرا این همه صبر کنیم؟»
    حسین گفت: «آره همه‌اش یه مشت خرافه و عقاید مسخره‌است. اما...»
    دست محمد رو روی پام گذاشتم. رو به حسین گفتم: «اما چی حسین؟ اگه شرع و دینی وجود داشته باشه، ما هر گناهی که بگی کردیم. از چی می‌ترسی؟»
    سپیده نذاشت حسین جواب بده و گفت: «ما نمی‌خوایم کاری کنیم که بعدا یه عمر عذاب وجدان داشته باشیم. اینکار یعنی محکم کاری. چون به هر حال یک درصد احتمال داره همه‌ی این چرت و پرتا درست باشه. اونوقت من و تو میشیم زناکار. من نمی‌خوام اون حس بهم دست بده.»
    متوجه شدم که سپیده با چه منطق و استدلالی حسین و محمد رو راضی به این کار کرده. حتی مشکل احتمالی عذاب وجدان آینده‌شون رو هم حل کرده بود. محمد راست می‌گفت. سپیده یک سخنور حرفه‌ای بود. از همونایی که کثیف‌ترین و پست‌ترین چیزا تو دنیا رو تبدیل به زیباترین و جذاب‌ترین چیزا می‌کنن. دست محمد رو روی پام فشار دادم و گفتم: «مگه الانم فرق زیادی با یه زناکار داریم؟»
    سپیده با خونسردی کامل گفت: «شاید برای تو فرقی نکنه. اما من معنی دقیق زنا رو می‌دونم. زنا یعنی آلت غیر همسر وارد بدن یک زن متاهل بشه و من نمی‌خوام این عذاب وجدان احتمالی رو برای خودم و شوهرم به وجود بیارم. شایدم هرگز برام مهم نباشه اما وقتی میشه اینکار رو به صورت شرعی و قانونی انجام بدیم، چرا ریسک کنیم؟ مخفیانه از هم طلاق می‌گیریم. بعد از چند سال رجوع می‌کنیم. تو این مدت هم صیغه می‌کنیم. عده صیغه نصف طلاقه. یعنی هر بار خواستیم، می‌تونیم برگردیم پیش شوهرای خودمون. چون همیشه با همیم، هیچ کس شک نمی‌کنه که جریان چیه. حتی خانواده‌هامون.»
    به سپیده نگاه کردم و یاد یکی از صحبت‌های افضل خانم افتادم. « بهتره حتی اونایی که اعتقاد ندارن هم، نماز بخونن. پیش خودشون بگن شاید یک درصد هم که شده همه‌ی اینا حقیقت داشته باشه. پیغمبر و دین و آخرتی وجود داشته باشه. اگه بود که مزدشون رو از خدا می‌گیرن. اگه نبود هم چیزی رو از دست نمیدن.»




    فصل پنجم: پایان من


    «این دفتر فکر کنم برای شماست. دیروز با عجله رفتین، از بین کتاباتون افتاد.»
    «وای فکر کردم گمش کردم. نکته‌های مهم کلاس رو تو این می‌نویسم. خیلی ممنون.»
    «خواهش می‌کنم. همون لحظه می‌خواستم بهتون بدمش اما خیلی سریع رفتین.»
    «آره عجله داشتم. اگه گمش می‌کردم انگار این سه ماه اصلا سر کلاس نیومدم.»
    یک دفتر باعث اولین برخورد من و شبنم شد. همون سال اول دانشگاه. اینقدر تو خودش بود و با هیچ کسی نمی‌پرید که فکر می‌کردم داره قیافه می‌گیره. تو ذهنم از اون دختر خوشگلا بود که دلیلی نمی‌بینن به کسی محل بدن. اما برخورد اون روزش برای یک دختر مغرور و از خود راضی نبود. خواستم بعد از اینکه دفتر رو بهم داد، بیشتر باهاش حرف بزنم اما سریع خداحافظی کرد و رفت. کنجکاو شدم که بیشتر بشناسمش. نزدیک شدن بهش خیلی سخت بود. شبیه یک قلعه که صد تا دیوار دفاعی داره. رسیدن بهش غیر ممکن بود. بی‌نهایت سرد و افسرده. اما من ولکن نبودم. سمج تر از این حرف‌ها بودم. اینقدر بهش توجه و محبت کردم که بالاخره دوست شدیم. با همه فرق داشت. هیچ آزاری به کسی نمی‌رسوند. همیشه نگران این بود که باعث ناراحتی کسی نشه. گاهی از دست این وسواسش عصبانی می‌شدم.
    به مرور متوجه رفتار و روحیات غیر عادی‌اش شدم. دقیقا بر خلاف تصوراتم بود. نه تنها یک دختر مغرور نبود، بلکه هیچ اعتماد به نفسی هم نداشت. حتی یک ذره. بیشتر که شناختمش، فهمیدم این قلعه که در ظاهر کلی دیوار دفاعی داره اما در واقعیت هیچ دیواری وجود نداشت. شبنم یک موجود کاملا بی دفاع بود.
    فکر می‌کردم علت اصلی افسردگیش، سخت‌گیری‌های بیش حد خانواده‌اش بود. پیش خودم می‌گفتم شبنم تو اون خانواده سرباره و به خاطر همین ازش متنفرن. به اینکه داشت از ازدواج به عنوان یک راه فرار استفاده می‌کرد، حس خوبی نداشتم. این کارش رو منطقی نمی‌دونستم. اما به هر حال ازدواج کرد که یک زندگی جدید برای خودش بسازه. آخه چقدر یک آدم می‌تونه بدشناس باشه؟
    دانیال پشت میزش نشسته بود. دستش رو زده بود زیر چونه‌اش. عینکش رو برداشته بود و با دقت به من نگاه می‌کرد. بعد از جمله‌ی آخرم؛ گفت: «نمیشه اسمش رو بدشانسی گذاشت. چون هیچ چیزی اتفاقی نیست.»
    با تعجب به دانیال نگاه کردم و گفتم: «منظورتون چیه؟ از این بد شانس تر که گیر همچین خانواده‌ای بیفتی و بعدش یک بیمار جنسی بشه شوهرت؟ اون طفلک باید چیکار می‌کرد؟ من فقط بهش غُر می‌زدم. هیچ وقت هیچ راهکاری براش نداشتم. آخه باید چیکار می‌کرد؟»
    دانیال به آرومی گفت: «نفیسه خانم متوجه منظورتون هستم. می‌دونم چه غم سنگینی توی وجودتون به خاطر شبنم شکل گرفته. از همون روزی که حسین پاش رو توی این دفتر گذاشت و از من برای پیدا کردن همسرش کمک خواست، من بیشتر از همه دنبال علت‌های احتمالی گم شدن یا فرار کردنش بودم. ساعت‌ها بهش فکر کردم. فهمیدن علت هر مشکل، بهترین راه برای حل اون مشکله. که متاسفانه تو این مسیر با حقایق دردناکی مواجه شدم. طبق قانون و مسائل اخلاقی، شما نباید از محتویات دومین دفتر خاطرات شبنم مطلع می‌شدی. اصلا شوهرش برای همین پیش من اومده بود. اعتماد کرده بود و من رو در جریان همه‌ی جزییات قرار داده بود. به خاطر آبروش نمی‌خواست و نمی‌تونست به پلیس حقیقت رو بگه. جالب تر اینجاست که حسین حتی نمی‌تونست گزارش گم شدن شبنم رو به پلیس بده. چون قانونا دیگه هیچ نسبتی با شبنم نداشت. حسین از طریق خانواده شبنم اقدام کرده بود. اونا گزارش گم شدن شبنم رو به پلیس دادن. وسواس پلیس با فهمیدن طلاق شبنم بیشتر شد. با دقت بیشتری از همه بازجویی کردن. همه، یعنی هر کسی که با شبنم در ارتباط بوده. توی بازجویی‌ها به پلیس ثابت میشه که شبنم فرار کرده. اینجور مواقع از حساسیت مسئله کم میشه. حسین هرگز به پلیس علت اصلی طلاق رو نگفت. اما از طرفی نمی‌تونست بی‌خیال باشه. از هر اقدام احتمالی شبنم می‌ترسید. پس تصمیم گرفت هر طور که شده شبنم رو پیدا کنه. من شما رو در جریان همه چی گذاشتم. چون این حق شبنم بوده و هست که حداقل یک نفر از همه چی با خبر باشه. یک نفر که مورد اعتماد باشه و به قول خودتون جزء کسانی نباشه که بخوان به شبنم صدمه بزنن.»
    «هنوز متوجه نشدم که چرا گفتین بدشانسی نبوده.»
    دانیال یک نفس عمیق کشید. دستش رو از زیر چونه‌اش برداشت. کامل به صندلی‌اش تکیه داد و گفت: «من اعتقادی به شانس ندارم. هر چیزی توی این دنیا علتی داره. بی ارزش ترین و کم اهمیت ترین موارد، می‌تونه در آینده علت یک حادثه‌ی بزرگ باشه. ما باید برگردیم به قبل از تولد شبنم. در مورد مادر شبنم موارد جالب و متاسفانه تلخی رو متوجه شدم. مادر شبنم یک خبرنگار بوده. وارد یک جریان بسیار خطرناکی شده بوده که نباید می‌شده. که البته من با همه‌ی تلاشم نتونستم بفهمم که دقیقا این جریان چی بوده. هر چی که بوده باعث شده مادر شبنم مجبور به فرار از ایران بشه. همسر این خانم یا همون پدر شبنم در این مسیر همراهیش کرده. وارد ترکیه شدن و تصمیم داشتن از اونجا به یکی از کشور‌های اروپایی پناهنده بشن که متاسفانه در یک سانحه جون خودشون رو از دست میدن. در لحظه تصادف، شبنم پیش پرستار بچه هتل بوده و البته تا اونجایی که من موفق شدم بفهمم، این تصادف کمی هم مشکوک بوده.»
    دانیال از روی صندلی‌اش بلند شد. شروع کرد به قدم زدن و ادامه داد: «مادر شبنم به غیر از مادرش، هیچ کسی رو توی ایران نداشته. مادربزرگ ناتوانی که توی خانه سالمندان بوده و الان هم زنده نیست. عموی شبنم به ناچار شبنم رو تحت تکفل خودش قرار میده. بذر نفرت و کینه‌ها از قبل توی اون خانواده کاشته شده بوده. مخصوصا توی وجود زن عموی شبنم. قابل حدسه که چه اختلاف فرهنگی بین این خانم و مادر شبنم وجود داشته. توی بازجویی‌هایی که پلیس از این خانم کرده، به وضوح مشخصه که به اجبار و اکراه مجبور به پذیرش شبنم شده و از اولش راضی به بزرگ کردنش نبوده. زن عموی شبنم این بذر نفرت و کینه رو درون بچه‌های خودش پرورش میده و شبنم برای همه‌ی اونا تبدیل به یک موجود نفرت انگیز میشه. اما کاش همه‌ی ماجرا به همینجا ختم می‌شد. توی بیست و چهار سالگی برای شبنم یک خواستگار خوب پیدا میشه. یک پسر موجه از یک خانواده‌ی موجه. با شرایط مالی خیلی خوب. اینجاست که یک سوال بزرگ پیش میاد. اون خانواده همیشه یک مانع برای شبنم بودن. پس چطور اجازه دادن این ازدواج سر بگیره؟ مگه نه اینکه همیشه جلوی پیشرفت شبنم رو گرفتن. قطعا استعداد شبنم خیلی بیشتر از یک لیسانس حسابداری بوده. پس به چه علت اجازه میدن شبنم با کسی ازدواج کنه که در ظاهر یک مورد عالیه؟ وقتی هر دو دفتر خاطرات شبنم رو با دقت بخونیم، به همون جوابی می‌رسیم که خود شبنم هم بهش رسیده بود. درست لحظه‌ای که به چشم‌های سپیده نگاه می‌کنه و همه چیز رو می‌فهمه.»
    گیج شده بودم. با دقت بیشتر به دانیال نگاه کردم و گفتم: «متوجه نمیشم چی دارین میگین»
    دانیال نشست جلوی من. دفتر خاطرات مشکی رنگ رو باز کرد. آخرین صفحه رو نشونم داد و گفت: «شبنم دقیقا همینجا به جواب این سوال رسیده. درست لحظه‌ای که سپیده صحبت از "ماه کامل" می‌کنه. اسم رمزی که برای اولین بار سعید ازش استفاده کرده بود. برای اینکه شبنم شب‌ها بیدار بمونه و آماده باشه. تا بتونه بدون دردسر و به راحتی بره سر وقتش. ما باید برای یک لحظه خودمون رو جای شبنم بذاریم. همیشه فکر می‌کرده که هیچ کس از رابطه‌اش با سعید خبر نداشته. جزء خاطراتی بوده که یادآوری‌اش حتی برای خودش هم ممنوع بوده. اما در اون لحظه‌ی حساس متوجه میشه که سپیده از همه چی با خبر بوده. چطوری سپیده یک مورد دفن شده رو می دونسته؟ فقط یک راه می‌تونسته وجود داشته باشه. از طریق سعید. بین سپیده و سعید دقیقا چه رابطه‌ای وجود داشته؟ ما شاید هرگز به صورت قطعی به جواب این سوال نرسیم. اما فقط یک رابطه‌ی عمیق باعث میشه که آدم بزرگ ترین راز زندگی‌اش رو به کسی بگه. من حساب‌های بانکی سعید و سپیده رو چِک کردم. شاید پول‌هایی که سعید به مدت طولانی و متناوب به حساب سپیده واریز می‌کرده و آپارتمانی که به نامش کرده، کمی جریان رو برای ما شفاف تر کنه. شبنم هر دو دفتر خاطراتش رو جایی تموم می‌کنه که دیگه تسلیم شده. من اسمش رو می‌ذارم خاموش شدن. خاموش شدن یک انسان. شاید برای همیشه.»
    دست‌هام رو گرفتم جلوی دهنم. هیچ حرفی برای گفتن نداشتم. هیچ اشکی هم برای ریختن نداشتم. همیشه به سپیده بد بین بودم اما نه در این حد. دانیال بعد از چند ثانیه سکوت، ادامه داد: «البته سپیده از یک مورد مهم دیگه هم با خبر بوده. تو صحبت‌های حسین یک مسئله‌ی خیلی پر رنگ وجود داشت. اینکه اصلا تصمیم به ازدواج نداشته و با صحبت‌های سپیده راضی به ازدواج میشه. اونم با یک موردی که نخواد موی دماغش باشه و آزادی‌هاش رو ازش بگیره. سپیده دقیقا خبر داشته که هدف حسین از ازدواج، صرفا رفع تکلیفه. خب کی بهتر از شبنم؟ و برای شبنم کی بهتر از حسین؟ از شواهد مشخصه که سمیه فقط از نیت ازدواج حسین با خبر بوده و از رابطه‌ی سعید و سپیده بی خبر بوده. گرچه اگه کل ماجرا رو هم می‌دونسته، فرقی به حال شبنم نمی‌کرده و نمی‌کنه. شبنم همیشه فکر می‌کرده که سپیده یک تاثیر گذار مهم توی زندگیشه اما اون شب متوجه میشه که سپیده در این چند سال، گرداننده‌ی اصلی زندگیش بوده. ما شاید هرگز به نیت اصلی سپیده پی نبریم اما با یک نگاه به اموال سپیده، میشه حدس‌هایی زد. اموالی که از طریق سعید و حسین و احیانا چند نفر دیگه جمع شده. شبنم بهترین وسیله و ابزار برای رسیدن به حسین بوده و هر تصمیمی که شبنم در طول زندگیش گرفته، دقیقا همونی بوده که سپیده می‌خواسته.»
    همینطور به دانیال خیره شده بودم. چند لحظه چشم‌هام رو بستم. بازشون کردم و گفتم: «حسین و محمد چی؟ اونا چقدر خبر داشتن.»
    دانیال که انگار پیش‌بینی این سوالم رو می‌کرد، خیلی سریع گفت: «حسین که قطعا از هیچی خبر نداشته. یه جورایی اونم یک عروسک خیمه‌شب‌بازی بوده و هست. اما در مورد محمد، احتمال خیلی زیادی هست که سپیده از اول همه چی رو بهش گفته باشه و این نکته رو بگم که محمد و سپیده دارن مقدمات رفتن از ایران رو فراهم می‌کنن و احتمالا برای همیشه از ایران خارج میشن.»
    «حسین می‌دونه که دارن از ایران میرن؟»
    «نه اما به زودی می‌فهمه و قطعا قرار نیست از طریق من بفهمه.»
    از سر حرص پوزخند زدم و گفتم: «یعنی همین. زندگی یک آدم تباه شد که چند نفر دیگه به کثافت‌کاریا و پول جمع کردن خودشون برسن. الان سه ماهه که شبنم گم شده. همه فراموش کردن. حتی حسین هم دیگه مثل قبل پیگیری نمی‌کنه. آرین هم چنان با شما سرد برخورد کرد که انگار شبنم هرگز توی زندگیش وجود نداشته. یعنی دیگه برای هیچ کس مهم نیست. این انصافه؟ این عدالته؟ که تک تک اونایی که به شبنم صدمه زدن، راست راست برای خودشون بچرخن و خوش باشن؟ انگار نه انگار که چه بلاهایی سر این طفلک آوردن. ما هم که هیچ کاری از دستمون بر نمیاد. ای خدا. ای خدا...»
    چهره‌ی دانیال هم غمگین شد. یک نفس عمیق کشید و گفت: «ما فقط از یک مورد می‌تونیم مطمئن باشیم. اینکه شبنم قطعا زندگی خودش با حسین رو مثل زندگی‌اش با خانواده‌اش، تموم شده دونسته. شبنم دفتر خاطرات اولش رو دفن می‌کنه. به امید اینکه گذشته رو برای همیشه دفن کنه. کسی که نخواد خاطرات تاریک گذشته‌اش برملا بشه، یعنی هنوز به آینده امید داره. اما دفتر خاطرات دومش رو می‌ذاره روی تخت‌خواب. یعنی دیگه مهم نبوده که کسی بخونه یا نه. اولش برام سوال بود که چرا هر دو تا دفتر رو کامل ننوشته. اما بیشتر که فکر کردم، متوجه شدم که اصلا نیازی نبوده. مگه چه فرقی می‌کنه؟ بیشتر و بیشتر بنویسه که سعید چه بلاهایی سرش آورده؟ یا چه اهمیتی داره که از دوران طلاق و جداییش و اون سه ماهی که در اختیار محمد بوده بنویسه؟ نفیسه خانم من تمام راه‌های مرسوم و غیر مرسوم رو رفتم، بلکه بتونم شبنم رو پیدا کنم. شاید یک سر نخ هایی هم پیدا کرده باشم. اما یک سوال بزرگ ذهن من رو مشغول کرده. به فرض که شبنم رو پیدا کنیم. بعدش چی؟ شبنم رو به کدوم زندگی برگردونیم؟ پلیس درست حدس زده. مثل روز روشنه که شبنم فرار کرده. یعنی با خواست خودش گم شده. واضحه تمام تلاش خودش رو کرده که هیچ ردی به جا نذاره. چه زنده و چه مرده، شبنم دوست نداره که پیدا بشه. این تصمیم خودشه.»
    بغضم ترکید. سرم رو تکون دادم و گفتم: «اگه دوباره یه تصمیم اشتباه برای خودش گرفته باشه چی؟»
    دانیال دوباره یک نفس عمیق کشید و گفت: «ما هرگز نمی‌تونیم تصمیم شبنم رو قضاوت کنیم و بفهمیم درست بوده یا نه، اما از یک چیز می‌تونیم مطمئن باشیم. اینکه این تصمیم تنها تصمیم واقعی زندگیش بوده که خودش به تنهایی گرفته.»
    «یعنی شما دیگه نمی‌خواین دنبالش بگردین؟»
    دانیال سرش رو پایین انداخت. بعد از چند ثانیه مکث، سرش رو بالا آورد و گفت: «در تمام دوران کاری خودم، هر پرونده‌ای رو که قبول کرم، به سرانجام رسوندم. هرگز در هیچ پرونده‌ای شکست نخوردم. اما این اولین پرونده‌ تو دوران کاری منه که دوست دارم توش شکست بخورم.»




    بدون هدف اشک می‌ریختم و قدم می‌زدم. دلم از ناراحتی و غصه داشت منفجر می‌شد. به خودم که اومدم روی نیمکت پارک نشسته بودم. دو تا پیرمرد از جلوم رد شدن. جفتشون سکوت کرده بودن و فقط قدم می‌زدن. یک پسر بچه هم داشت گریه می‌کرد و از مادرش بستنی می‌خواست. یک دختر نوجوون روی نیمکت کناری‌ نشسته بود و داشت با گوشی‌اش حرف می‌زد و می‌خندید. یعنی می‌شد فهمید که هر کدوم از اینا چه زندگی‌ای دارن؟ و دقیقا تو چه شرایطی هستن؟ و چه کارهایی کردن و نکردن؟ و چه اتفاق‌هایی براشون افتاده؟ من از همه به شبنم نزدیک تر بودم و هیچ وقت نتونستم کامل بشناسمش. نتونستم بفهممش. حالا چطور می‌تونستم حدس بزنم که هر کدوم از اینا چه داستانی می‌تونن داشته باشن؟ من حتی به داستان خودم هم شک کردم. به اینکه چقدر خودم رو می‌شناسم. چقدر این زندگی‌ای که توش هستم رو می‌شناسم. اصلا من کی هستم و تو این دنیای لعنتی چه غلطی می‌کنم؟


    پایان


    نوشته: دلورس

  • 112

  • 21




  • نظرات:
    •   دلورس
    • 2 ماه
      • 60

    • ممنون از لطف و محبت و توجه تک تک‌ شما عزیزان. از اینکه خط‌خطی من رو قابل دونستین و نقد کردین، تشکر می‌کنم. خط‌خطی نویسی مثل من، همیشه محتاج نقد شماست تا بتونه بهتر بشه.


      در آینده، ادامه‌ی زندگی شبنم رو در قالب یک داستان جدید و البته با یک عنوان جدید خواهم نوشت.


    •   407TT
    • 2 ماه
      • 14

    • یسسسسسسسسسسسسسس بلاخره تموم شدددددددددد (biggrin)


      توروخدا نری مارو تا یه ماه با داستانای گی تنها بزاری:(


      یه سریال جدیدو شروع کن دلو:)


    •   _مسعود_فراستی
    • 2 ماه
      • 3

    • برکینگ بد ساختی ؟


    •   Mester.kir
    • 2 ماه
      • 9

    • خدارو شکر از پنج قسمت نمیشه بیشتر نوشت وگرنه ما 20 قسمت دیگه ام باید میخوندیم:)
      و در اخر

      همیشه قلم دلورس =لایک به توان 100


    •   منیر۶۵
    • 2 ماه
      • 4

    • خوب مینویسی ادامه بده


    •   Reviewer
    • 2 ماه
      • 8

    • سلام دوست عزیز ک جنسیتت معلوم نیست. (ok)
      داستانت بینهایت زیبا بود و من با نظز دوستمون که میگه "خداروشکر که از پنج تا قسمت بیشتر نمیشه گذاشت و گرنه تا بیست باید میخوندیم" مخالفم (biggrin) . بنظرم این داستان تا هر جایی که ادامه پیدا میکرد جذاب و گیرا بود و هیچوقت داستانش مسخره نمیشد، چون شما یکی از واقعیت های جامعه مارو با قلم زیبات شعله ور کردی تا ما بفهمیم که هنوز هم توی جهان سوم زندگی میکنیم.
      بابت این وقتی هم که گذاشتی ازت تشکر میکنم عالی بود (rose) (rose)


    •   .zy.zy.
    • 2 ماه
      • 3

    • آورین آورین


    •   sj0087
    • 2 ماه
      • 7

    • به زیبایی تمام تموم کردی داستانت دست خوش ولی با این پایان کلی فرصت ایجاد کردی بیشتر رواین شخصیت ها کار کنی داستان ها بیشتر بسازی ازشون


      جمله اخر داستانت بهترین جمله بود میتونستی بنویسی اصلا من کی هستم تو این‌دنیا لعنتی چیکار میکنم حتی میتونستی اضافه کنی دیگه نمیدونم کدوم کارم درسته کدوم کارم غلط


    •   Jamesdane
    • 2 ماه
      • 5

    • یه شاهکار خلق کردی خانم دلورس ،امیدوارم داستان جدید شبنم کمی شیرین تر باشه عالی بود. یه پایان تلخ ،بهتر از یه تلخیه بی پایانه دیالوگی از شهاب حسینی در فیلم الی.


    •   Kosnagoman
    • 2 ماه
      • 4

    • عالی بود، هر شب ساعت 2 میومدم میخوندم
      دمت گرم
      ولی خب کاش شبنم پیدا میشد :(


    •   Eliminator01
    • 2 ماه
      • 8

    • کیرم دهن اون شوهر هیچی ندارش ریده شده ب اعصابما


    •   کاربر.قدیمی.هستم
    • 2 ماه
      • 5

    • پایان باز
      دستت درست خیلی ناراحت کننده و جذاااااب
      درست حدس زده بودم که بازیگر اصلی سپیدس.
      خدایی داستان بعدیتو چند قسمتی نکنننن


    •   Sykiii
    • 2 ماه
      • 3

    • بغضم ترکیدبخدا.بازم میگم عالی نوشتی وجزبهترین نویسنده هایی.مرسی عزیزم


    •   Hawar1360
    • 2 ماه
      • 5

    • این داستانت
      چون با شبنم شروع شد
      خوب نبود که انتهایی داستان مبهم باشه
      مثلا نوعی تمامش میکردی
      که بعداز مدتی شبنم
      پیامی به نفیسه بده
      که من درخارجم یا در جایی هستم که نمی خوام کسی بدونه کی هستم
      ومیخام یک زندگی. بدون گذشته داشته باشم
      حتی تو نفیسه چون تداهی گذشته منی نباید باشی
      یه اینجور حالتی
      که خواننده از ابهام و تردید ونگرانیش کم بشه


    •   پاتریک-ستاره
    • 2 ماه
      • 3

    • دستت درد نکنه دلورس جان.من متاسفانه از پایان داستان خوشم نیومد.رابطه سپیده و سعید و علت رد و بدل شدن پول رو متوجه نشدم....کاش سرنوشت شبنم معلوم می شد...


    •   Paal
    • 2 ماه
      • 2

    • عالی بود واقعا داستانی به این زیبایی نخونده بودم موفق باشین


    •   Shanen
    • 2 ماه
      • 2

    • دلورس عزیزم داستانت بی نظیر بود ... امیدارم همیشه واسمون بنویسی ... منتظرفصل جدیدش هستم (rose)


    •   اگان
    • 2 ماه
      • 2

    • خیلی عالی بود..
      چند وقتی میشد این سبک داستان تو شهوانی نوشته نشده بود... شکل نگارش و بیان داستان منو یاد یه نویسنده قدیمی سایت میندازه ...موفق باشین


    •   narange
    • 2 ماه
      • 2

    • قلم زیبا بود ولی داستان خیلی غیر واقعی بود. حتی کزت هم اینقدر بد بخت نبوده!


      روی داستان پردازی بیشتر کار کنید


    •   Rspartha
    • 2 ماه
      • 5

    • سلام و خسته مباشيد، من ازتون عاجزانه خواهش ميكنم فقط بگين داستان بعدي شبنم رو كي ميزارين؟
      و خواهش ديگه اي كه دارم داستان بعدش شيرين تر از اين تموم شه، نه اينكه تحمل واقعيت رو نداشته باشيم نه بلكه بخاطر همه سختي هايي كه اون دختر(شبنم) كشيده خوشبختي و خوشي رو هم تو خيالات ما تجربه كرده باشه،
      تنها خواهشي كه دارم اينه بگين ادامه داستان رو كي مينويسين؟


    •   peyman.sh1988
    • 2 ماه
      • 3

    • واقعا عالی بود دلورس
      یعنی هر چی بگم و تعریف کنم کمه
      زبان و قلم از تعریف کردنش قاصره
      اتفاقایی هست که متاسفانه تو اجتماع ما زیاده ولی خب کسی متوجهشون نمیشه و خیلی خوب بیانشون کردی
      منتظر کارای عالیت هستم


    •   No_onee
    • 2 ماه
      • 5

    • اصلا ب درد این سایت نمی خورد این داستان
      خیلی بالاتر از این سایته
      شایدم دقیقا مال فضای این سایته که پر از فانتزی شده


    •   شمال.مهمونم.باش
    • 2 ماه
      • 2

    • نمیدونم به شخصیت شبنم چی میشه گفت؟احمق ضعیف خر .... قضاوتش سخته شاید اگه همونجور که گفتی باز داستان بعد شبنمم بنویسی بشه بهتر شناختش.امیدوارم اولین تصمیم شخصیش تصمیم درستی بوده باشه و به تصمیمات درست بعدی برسه.مرسی از قلم خوبت و وقتی که گذاشتی


    •   mbibak1996
    • 2 ماه
      • 5

    • فقط میتونم به پا برخیزم، کلاه از سر بردارم و تمام قد برایتان دست بزنم
      همون طور که حدس میزدم تموم شد ولی اشتباهم این بود که فکر میکردم داستان رو تموم میکنید ولی اینکه پایان رو باز گذاشتید برای یه شروع دیگه؛ این نشون از حرفه ای بودن شماست .
      امیدوارم باز هم داستان هاتون رو اینجا ببینیم


    •   Naziiiii
    • 2 ماه
      • 3

    • خیلی قلم خوبی داری. با اینکه نقدهایی به داستانت وارده اما درکل، من پسندیدمش. خسته نباشی


    •   tara.-tt
    • 2 ماه
      • 3

    • خوب بود


    •   hajamoo
    • 2 ماه
      • 2

    • داستان رو نخوندم ولی شرع و شارع رو باهم گاییدم!


    •   non666non
    • 2 ماه
      • 7

    • باورم نمیشه داستان به این زیبایی رو در این سایت خونده باشم!! شما اینجا چیکار میکنی بانو؟!! جای شما اینجا نیست. این رمان باید چاپ شود و مطمئنم پر فروش ترین رمان سال خواهد شد.


    •   salitahna
    • 2 ماه
      • 2

    • نباس تموم میشد


    •   Hossein966661
    • 2 ماه
      • 5

    • قد یه قسمت همین داستانا نقد دارم اما امان از تنبلی که اگه نبود داستان خودمو مینوشتم :))))
      خلاصه بگم که خود شبنم مقصر اصلی همه مشکلاتی بوده که براش اتفاق افتادن (به خصوص بعد ازدواج). قبول دارم سنگدلانه به نظر میاد حرفم اما میتونست بجنگه و طلاق بگیره و مستقل زندگی کنه! زنای زیادی هستن که حتی با داشتن بچه زندگی تنهایی زندگی میکنن.
      بگذریم
      به نظر من ساخت و پرداخت داستان و به ویژه تعویض صحنه ها خیلی خوب و عالی بودن.
      تنها ایرادی که میتونم بگیرم اینه که شخصیت ها یا مثبت بودن یا منفی!(جز نیلوفر که خیلی شخصیت مهمی نبود) حسین منفی ترین شخصیت داستان و شبنم مثبت ترین و مظلوم ترین!
      البته از نظر من این خواست و سلیقه مخاطب جامعه ماس که اینطور داستانا بیشتر مورد قبول هستن. اما اگر یکی به نعل و یکی به میخ رو رعایت میکردین فکر میکنم داستان میتونست بیشتر به زندگی امروز ما نزدیک بشه. هیچکس مثل حسین قصی القلب نیست و هیچکس مث شبنم فرشته و معصوم
      درمجموع بگم داستان عالی بود. ادامه بدید. داستان طولانی تر بنویسید رمانای خوبی ازش درمیاد
      (خیر سرم الان خلاصه گفتم :)))))) )


    •   Dr.Soroush
    • 2 ماه
      • 1

    • قشنگ نبود


    •   mfali
    • 2 ماه
      • 4

    • بسیار زیبا و عالی، قلم فوق العاده ای دارین، واقعا تبریک میگم، هرشب منتظر قسمت جدیدش بودم و با اشتیاق تمام همه قسمتها رو تا آخر خوندم
      واقعا زیبا بود، ممنون


    •   fifa20188
    • 2 ماه
      • 2

    • اصلا با داستانت حال نکردم یه خواسته سکس ضربدری که این همه توضیح و تفسیر نمیخواست


    •   bi eddea
    • 2 ماه
      • 2

    • مثل همیشه عالی. من واقعا فاز مردایی مثل حسینو درک نمیکنم. آدم نرمال روی زنش غیرت داره دیگه. یعنی چی آخه؟! اونم زنی مثل شبنم که همه جوره فرمان ب گوشه


    •   RAMIN.KARAJ
    • 2 ماه
      • 2

    • منتظر ادامش هستیم پس


    •   Hoseinkhan2324
    • 2 ماه
      • 0

    • نوشته خودته یا از جایی خوندی و نوشتی دوس دارم بخونم کاملشو با تموم جزئیات تو خصوصی بهم جواب بده


    •   m@tilda
    • 2 ماه
      • 4

    • سعید سپیده رو از کجا میشناسه.محمد چرا سعید رو نمیگاد.چرا هیشکی از سعید بدش نمیاد.قسمتهای سکسیش خیلی کمه لااقل تو هر قسمت۱سکس قشنگ بنویس این داستان رو روزنامه حوادث میتونه چاپ کنه


    •   Mtn1360
    • 2 ماه
      • 3

    • بسیار بسیار زیبا بود واقعا لذت بردم افرین نکارشت حرف نداشت


    •   M.A.KASI
    • 2 ماه
      • 2

    • مرسی ک هستی اگه مردی کیرتو بزن اگه زنی (angry)


    •   Saeed_ni2000
    • 2 ماه
      • 3

    • بازم مثل همیشه عالی ولی امیدوارم فصل دومی باشه و محمد و سپیده و حسین و سعید به سزای اعمالشون برسن.
      از دیروز که قسمت قبل رو خوندم فکرم مشغولش بوده تا الان، ولی به پایان این قسمت رسیدم برام سخته که اینا راست راست تو جامعه بچرخند و کسی ازشون بازخواست نکنه.


    •   Mehryam
    • 2 ماه
      • 3

    • خیلی زیبا نوشتی. قلمت جادویه. امیدوارم همیشه تو تمام مراحل زندگیت موفق باشی. قدر هنرت رو بدون و ادامه بده (rose) (rose)


    •   S_503694
    • 2 ماه
      • 3

    • ووووااااااه عالــــــــــی بــــــود!!!!‌ مغزم منفجر شد. حدس قبلیم درست بود ولی یادم رفته بود که سپیده اصلا دوست سمیه بوده. واقعا عالــــــی بود افریـــــن!!! ادامه بده!!! ممنون که همجین داستان خوبی نوشتی دلورس جان خیلی ممنونم ازت


    •   Yoghon
    • 2 ماه
      • 5

    • کم پیش میاد که داستانهایی دنباله دار رو بخونم ولی داستان شما این هیجان رو داشت که تا آخر بخونم
      نمیخوام بگم من میتونم نقد کنم
      ولی به عنوان یه خواننده داستان باید بگم اولش داستان رو آروم شروع کردی و جزئیات رو کامل می گفتی ولی در پایان یکدفعه تند رفتی و دوستان رو زود تموم کردی
      ولی در کل ممنونم که تو این سایت یه داستان خوب خوندم
      منتظر ادامه داستان شبنم هستم تا ببینم چه اتفاقی براش اوفتاده


    •   Parsamohamadi25
    • 2 ماه
      • 7

    • انقدی برای من جذاب بود که دوس داشتم همش ادامه داشته باشه.وقتی که سپیده گفت آدم تو هر شرایطی همه کار میکنه مثه وقتی که ماه کامل میشه اونجا گفتم وااای چی شد و همش داشتم دنبال این میگشتم که چطور اینو نفهمیدن که سپیده میدونسته.هرچند دوس نداشتم پایانش اینجوری تموم شه ولی از یه لحاظی بعضی چیزارو باید به حال خودشون گذاشت شاید زندگی بهتری براشون رقم بخوره....واقعا خسته نباشی انقد خوب بود که همش از اول تا آخر به نحوه خوبی تجسم سازیش کردم گاهی لبخند و عشق گاهی بغض گاهی خشم و نفرت تو چهره خودم دیدم واقعا عالی بود کاش میشد فیلمشو ساخت با تمامی جزئیات قطعا تمامی جایزه هارو دریافت میکرد


    •   Mohmmd.owl
    • 2 ماه
      • 2

    • عالی بود . مرسی


    •   fatmhywsfy986@gmail.com
    • 2 ماه
      • 2

    • مطمأهستم که این باکامپوترنوشتی چون گوشی نمی تون باشه فیلترشکن گرون یک ساله 36تومن مدرسه هاهم قراربازشه


    •   نریمان+
    • 2 ماه
      • 4

    • وقت بخیر
      قبل از بیان هر موضوعی لازم می دونم از زحمات شما در خلق آثاری متفاوت و با ارزش در زمینه ی آگاهی دادن به مردم و سعی و تلاشتون برای ارتقا سطح فکری جامعه و احترام به انسانیت و آزاد اندیشی ، تشکر و قدردانی به عمل می آورم .
      و اما نظر شخصی این جانب در مورد داستان ...
      با ظرافتی دیدنی ، موضوع افیون بودن دین و اشکالات وارده به اعتقادات موهوم جامعه رو بیان کردید و طی شخصیت پردازی خوب و روان ، داستان رو پیش برده و حتی از بعد معما گونه ی شخصیت برادر به ظاهر غیرتی و بی شرافت قهرمان ماجرا ، به خوبی استفاده کردید و کاملا احساسات مورد نیاز رو در خواننده ایجاد نموده و نیز به خوبی با خلق دفترچه ی کد توسط شخصیت اصلی داستان ، به بیان هوش و استعداد ایشون پرداخته و با پایانی باز در انتها ، فضا رو به شکلی معما گونه ، در جهت خلق اثری دیگر در اختیار گرفته اید .
      که خوب ، از قلم روانی چون شما ، انتظار دیگری هم نیست و نخواهد بود .
      اما چیزی که آزار دهنده است برای من ، فرار کردن قهرمان شماست !!!!
      آیا این پیامی است که من خواننده باید در انتظارش باشم ؟و آیا نتیجه ی این قلم فرسایی ، باید فراری باشه که ممکنه یه روزی به یه فرجامی ختم بشه و ظفری رو از پیش به دنبال داشته باشه ؟؟!!! نمی دونم .
      در هر صورت سخنم رو کوتاه کرده و برای شما آرزوی بهترین ها رو داشته و خواهان شادیتون هستم .
      موفق و پاینده باشید .
      ارادتمند شما ، نریمان +


    •   M.s.r.k.s.h
    • 2 ماه
      • 2

    • بی نهایت عالی بود.
      منتظر آثار آینده نویسنده عزیز هستیم


    •   Eldorado555
    • 2 ماه
      • 2

    • قلم شمارو باید طلا گرفت.هزاران لایک تقدیم شما.


    •   amo_wili
    • 2 ماه
      • 2

    • نزدیک ۸ ساله تو این سایتم برا بار دومه ثبت نام میکنم فقط به خاطر اینکه بیام بگم ریدین با این نوشتنتون کسی مجبورتون نکرده کصشر بنویسین دلم لگ زده برا داستان های قوی دیس


    •   Omiiid1989
    • 2 ماه
      • 5

    • انقدر خوب بود که بعد یک سال اومدم پروفایلمو فعال کردم تا نظر بدم
      دلورس جان اگه فقط اینجا فعالیت داری که واقعا حیف تو که با این ذهن باز و قلم خوب فقط اینجا داستان مینویسی؛اگه جای دیگه ایی هم داستان مینویسی بگو بریم تا بخونیم (biggrin)
      و یه جواب کوتاه واسه اون دوستی که گفت یه داستان که دست و پا میزند مذهب را تخریب کند، اتفاقا این داستان منو یاده داستان پسر خونده پیامبر انداخت که طلاق زنش رو داد که پیامبر از اون زن زیبا بی نصیب نمونه


    •   arash.abi
    • 2 ماه
      • 2

    • واقعن لذت بخشه سرکار باشی چن خط بخونی و ادمه کارو انجام بدی.. بی شک یکی از بهترین داستان هایی بود که خودندم، اندازه دوتا A4حرف دارم که بزنم.. ولی چه میشه کرد که اینجا جاش نیست.. شاید.. شاید بعدا تو پیغام چیزی بنویسم واست..
      همیشه زندگی رو مثل یه نمودار سینوسی دیدم، یعنی بعد هر سقوطی یه صعود و بعد از هر سر بالایی یه سرپایینی
      ، ارزو میکنم این شبنم قصه ما،، تو فصل بعدی زندگیش خوشبختی رو احساس کنه و البته لذت انتقام از نابودگران زندگیش.. دلورس عزیز لطفا تواین یه مورد با من هم نظر باش
      سپاس و هزاران لایک


    •   Amoporang
    • 2 ماه
      • 2

    • اول از همه خسته نباشی دلورس جان.قطعا اگر مملکت ما آزادی وجود داشت این رمانت چاپ میشد و جزو پرفروشترین داستانها میشد و خودت ب شهرت بالایی میرسیدی.البته احتمال اینکه شما نویسنده باشی و حتی کتاب چاپ کرده باشی و با این آیدی هم اینجا فعالیت میکنی دور از تصورم نیست.فقط یک ابهام بزرگ واسم وجود داره! تو قسمت قبلی دانیال میگه خاطرات همینجا تموم شد ولی تو این قسمت ادامه خاطرات و دور از چشم حسین داره میخونه!در کل ایستاده ده دقیقه واست دست میزنم.مرسی عزیزم


    •   teen...wolf
    • 2 ماه
      • 4

    • دلو جان عالی بود موقع خوندن همش احساس میکردم دارم نوشته های شیوارو میخونم.... مرسی که هستی


    •   Unknown3649
    • 2 ماه
      • 2

    • میشه زود تر ادامه زندگی شبنم و بنویسی و یکم اتفاق خوب براش بیفته لاقل یکم عاقل شه و زیر بار زور نره (rose)


    •   Life.is.funny___
    • 2 ماه
      • 2

    • واقعا تو این چند وقت این بهترین داستانی بود که خوندم.
      ممنون از شما


    •   shahvati.hashari
    • 2 ماه
      • 5

    • سبک تحریرت شبیه شیواناست


    •   vahid_863
    • 1 ماه،4 هفته
      • 3

    • سلام ده سال تو این سایت میچرخم فقط میخونم اصلا‌اهل نوشتن نیستم شاید یه بیمار جنسی روانیم اول آخر هرچی داستان بود خوندم دو شما گرم


    •   saeed4705
    • 1 ماه،4 هفته
      • 5

    • دوست عزیزم دلورس.من از زمانی که سایت سه کاف ایجاد شد دارم داستان میخونم.تو این مدت فقط چند تا داستان تونستن منو دنبال خودشون بکشونن. آخریش حدودا 2 سال پیش بود البته اسم نویسنده چیز دیگری بود ولی ولی یک چیزهایی هست که نمیشه قایمش کرد و اون هم سبک نوشتار و تعلیق ها و تعویض های اول شخص داستان بصورت متناوب هست. دلورس امروز و اسمهای زیبای چند سال قبل مثل همیشه عالی.


    •   ناژو
    • 1 ماه،4 هفته
      • 2

    • زیبا بود.ممنون


    •   Alireza914222
    • 1 ماه،4 هفته
      • 0

    • بیناموس الاغ اینجا سایت سکسیه .این کسشرا رو برو وبلاگ بزن اونجا بنویس عن اقا


    •   S@eed1374
    • 1 ماه،4 هفته
      • 3

    • من تا حالا هیچ داستانی رو اینطور با جدیت پیگیری نکرده بودم .خیلی زیبا و قابل تامل


    •   azad90125
    • 1 ماه،4 هفته
      • 2

    • داستانت خیلی زیبا بود خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم
      تو داستانت نشون دادی که سکس فقط لذت نیست . سکسی که همراه با علاقه و آرامش و امنیت نباشه دردناکتر از مرگ هست
      جامعه ای را به تصویر کشیدی که به واسطه دین و تعصبات غلط و زورگویی به ضعیفتر مقام و ارزش زن را زیر پا له میکنن و خواسته های فاسد خودشون را بدون توجه به طرف مقابل فقط تحمیل میکنن
      نظر بقیه محترمه اما نظر من درباره شبنم. اون یه زن پاک سیرت و نجیبه ،(نجابت به قلب آدمها هست نه به پوششون) یه فرشته هست که تو دست دیوها اسیر شده
      ایکاش این داستان پایانش آزادی شبنم و همراه با زندگی شاد که تمام شبنمها لایقش هستند بود و اون آدمای دیو صفت به سزای اعمالشون میرسیدن


    •   forestgumpnew
    • 1 ماه،4 هفته
      • 2

    • زیبا بود
      و کسیکه قلم زیبایی داره حتما تشخیصش در نوع پایان دادن هم انتخاب بهترین گزینه ست


    •   amir-iran31
    • 1 ماه،4 هفته
      • 2

    • چقدر زیبا بود داستان خیلی لذت بردم حیف که تو سایت داستان سکسی می نویسی حیف این قلم حقت بیشتر از اینه


    •   Tiktak1313
    • 1 ماه،4 هفته
      • 3

    • خیلی امیدوار بودم ک ته داستان خیلی واضح باشه و پای خیلیا گیر و اصلا دوس نداشتم آخر داستان باز بمونه


      ولی خیلی استادانه آخر داستانو طوری باز گذاشتی ک انگار ی پرونده مختومس
      عالی بود


      منتظر زندگی بعدی شبنم هستم


    •   bitab_man
    • 1 ماه،4 هفته
      • 0

    • منم برم با اسم زن بیام داستان تخمی بنویسم کس لیس ها بیان الکی لایک کنن


    •   10Jinkazama
    • 1 ماه،4 هفته
      • 2

    • آخر داستان واقعا گنگ بود و نفهمیدم چیشد!
      واقعا از داستان ناتموم به شدت بدم میاد... اما نظر من از زیبایی نوشته‌ت کم نمی‌کنه چون سلیقه‌ست
      امیدوارم یه جوری بنویسی که مشخص باشه در‌مورد شبنمه، و همچنین امیدوارم بتونم اون داستان رو بخونم!
      و همچنین خوشحالم که مثل حسین نیستم ...:-)


    •   m_mashhad
    • 1 ماه،4 هفته
      • 3

    • ببین این داستان، دقیقا مث داستان ن{مهران و مهرانا} تمام برگام رو ریخت
      این داستان رو توی یه فایل ریختم تا همیشه داشته باشمش از این همه عجایب!!
      محشره دختر


    •   Mankan1369
    • 1 ماه،4 هفته
      • 2

    • اصولان سریال هارو هم نگاه نمیکنم تا وقتی تموم بشن...بعد یکجا همشو میبینم.داستان شما رو هم وقتی دیدم تموم شده تو چند ساعت خوندم.....کارکتر پردازی و روح دمیدن در کارکتر کار بسیار سختی هست که شما خوب از پسش بر اومدی....پایان باز هم زیبایی های خودش داره ....تو این دوران هر کدوممون شاید یکی از این افراد داستان باشیم.همیشه از کارکتر هایی شبیه سعید متنفرم....


    •   fordo90
    • 1 ماه،4 هفته
      • 2

    • واقعا عالی بود نمیدونم چی بگم ولی قلمت عالیه بیشتر بنویس


    •   سين-درلا
    • 1 ماه،4 هفته
      • 3

    • نگارشت و تم داستانت مثل شيوا بود
      دوست داشتم


    •   زندگی+فانتزی
    • 1 ماه،4 هفته
      • 3


    • شیخی به زنی فاحشه گفتا: مستی.



      هر لحظه به دام دگری پابستی؛


      گفتا؛ شیخا، هر آن‌چه گویی هستم،


      آیا تو چنان‌که می‌نمایی هستی؟



      شعر بالا حکایت سپیده ها و افضل خانم هاییه ک تو اجتماع‌مون کم نیست.
      خیلیامون پشت نقابامون قایم شدیم و فقط تا یکی کار بدی میکنه سعی در نصیحت و تنبیه داریم
      درصورتیکه اگه نقابها برداشته بشه فاتحه‌ی خیلیامون خونده‌س
      مثلا یه داستان محارم یا شوهردار بنویس اکثرا میان میگن نخونده دیسلایک
      ولی یه تاپیک بزن نیاز ب نفر سوم و .... دارم و همونایی ک نخونده دیسلایک میدادن خودشونو یه حرفه ای تو این روابط معرفی میکنن
      هر گرایشی دارید لااقل با خودتون یکرنگ باشید و دیگران رو پله نکنید برای مقاصدتون و یاقایم شدن پشت نقاب.....



      اسرار اَزَل را نه تو دانی و نه من،



      وین حرفِ معمّا نه تو خوانی و نه من؛


      هست از پس پرده گفت‌وگوی من و تو،


      چون پرده برافتد، نه تو مانی و نه من.



      ضمنا دلورس عزیز ممنون بابت نوشته هات (rose) (rose)
      انقد نگاهت ب آدمای مذهبی بدبینانه نباشه .... قطعا خشکه مقدسهایی داریم ولی همه مذهبی رو با یه چوب نزن .....


    •   Hawar1360
    • 1 ماه،4 هفته
      • 2

    • حتما دوستان زیادی این مطلب رو خوندن
      من مدتهاست عاشق ضرب وموازی وپارتی آزادم. یه تصور ذهنی خودم
      واقعا این مسایل چنین عواقبی داره شده باعث نابودی و فروپاشی. روابط بشه ؟؟
      دوستان تجربه و یا موردی داشتن ؟


    •   amir388
    • 1 ماه،4 هفته
      • 2

    • سلام،چیزی نمیگم چون حرفی برا گفتن ندارم،بیشتر بنویس،منتظر داستانهای بعدیت هستم،مثله همیشه عالی،موفق باشی،تقدیم به شما (rose)


    •   Minow
    • 1 ماه،4 هفته
      • 2

    • خيلي قشنگ بود دلورس و فوق العاده ناراحت كننده
      موضوعي ك ذهنمو تو اين داستان مشغول كرده اينه ك چجوري ي سري ها مثل سپيده انقدر عوضي و موذين ك براي كسي نقشه ميكشن من از اين جور ادمها ك براي كله كردن ي ادم ديگه نقشه ميكشن زياد ديدم ولي نميدونم چطور ميتونن اينجوري باشن عذاب وجدانم نگيرن


    •   Minow
    • 1 ماه،4 هفته
      • 2

    • دلورس چي بگم بهت خداييش چون خوب نوشتي و قشنگ بود فحش زير اين داستان جايز نيست ولي چون من ادم احساساتي و درونگرايي هستم و خودمو ميزارم جاي شخصيتاي داستان ،الان بقدري حالم بد شده ك حالت تهوع گرفتم


    •   Pariman
    • 1 ماه،4 هفته
      • 2

    • خیلی زیبا بود. جاش تو شهوانی نیست تو کتابخونست....


    •   Heesss
    • 1 ماه،4 هفته
      • 2

    • دو شبه که اینو خوندم خواب میبینم شوهرم با کس دیگه جلو چشمم ازدواج میکنن و حلقه میندازن و منم با شوهر اون زن حرف میزنیم
      از شدت ناراحتی از خواب میپرم :(


    •   ..aria..
    • 1 ماه،4 هفته
      • 2

    • دیوانه‌وار خوب بود. بعد از مدتی یه داستانی خوندم که روم خیلی اثر گذاشت. خیلی خیلی.
      خیلی دوست دارم داستان ادامه زندگی شبنم رو هم بخونم


    •   raminoooshiraz
    • 1 ماه،4 هفته
      • 1

    • واقعا نگارشت عالی خیلی حرفه ای داستان نوشتی. مطمعن هستم تو ادم معمولی نیستی حتما قبلا کتاب نوشتی وگر نه کسی نمیتونه به این خوبی داستان بنویسه . بازم ممنون که همچین داستانی اینجا نوشتی


    •   Queen_Weary
    • 1 ماه،4 هفته
      • 2

    • نمی دونم چرا ولی تو تک تک خطوط تنهایی شبنم قصه رو با پوست و خون حس کردم... داستانت عجیب بهم چسبید، بیگ لایک دلورس جان :)


    •   آرشام.آریایی
    • 1 ماه،4 هفته
      • 1

    • خوب بودولی طولانی بودن زیادش یکم خسته کننده اش کرد


    •   گازیبالا
    • 1 ماه،4 هفته
      • 1

    • اولا سلام
      ثانیا عالی
      و در آخر متاسفم
      تاسف واسه اونایی که زندگی یه عده واسشون بی ارزشه و فقط دنبال نابودی زندگی ها هستن
      این بزرگترین عیب جامعه است که بدون فکر عمل میکنن و فقط نیاز جنسیمون واسمون مهمه نه هیچ چیز دیگه


    •   mehri-talagg
    • 1 ماه،4 هفته
      • 1

    • عجیب داستانت شبیه داستانهای شیوا ( شیوانا) ( ایلوانا) بود


    •   رز.سیاه
    • 1 ماه،4 هفته
      • 1

    • سلام داوری جان...
      شرح حال داستانها رو دوست داشتم.انقدر قشنگ نوشته بودی که تخیلم این نگارشتو مثل فیلم سینمایی تجسم کردم.
      چی بگم وقتی این داستانت یکم به واقعیت میخوره.
      خیلی از این زندگی هارو من دیدم از نزدیک....
      جایحرف زیاد داره ولی اعصابا کشش اینقدر بی عدالتی رو ندارن.
      قامت زیبا....منتظر داستان بعدیت هستم(شبنم).
      رز.سیاه


    •   dr.ramod
    • 1 ماه،4 هفته
      • 0

    • ايشين دوزدي قيزيم


    •   ghahremanmach
    • 1 ماه،4 هفته
      • 2

    • ممنون دلی. خیلی منظم و خوب بود.


      در مورد ضربدری ی نکته مهم هست و اون هم لزوم آشنایی دو زوج به توافق رسیده با هم هست و الا میشه وضع محمد و شبنم.


      نمیدونم واقعا جذابیت شبنم برای محمد چی میتونه باشه!؟ محمدی که سپیده رو چشیده.


      ی مطلب باحال تو داستانت بود و اون هم بازیچه بودن دین در دست کسانی که به دین اعتقاد ندارن. تو داستان میشه سپیده...


      و این رو نفهمیدم که چطور دختری مثل شبنم چادری میتونه باشه. ی دختر خالی از هر گونه اعتماد به نفس. او مستعد بی حجابی و بی دینی با توجه به تجاوزاتی که بهش شده.


      و حسین تو داستان نچسبه. فحش دادناش. زدن شبنم. کلا ی موجود نچسبه و کیشد خیلی بهتر درش اورد به نظرم....


      شدیدا منتظر ادامه اش هستم دلی عزیز.


      باز هم ممنون


    •   S.a.l.e.s.h.a.h.i.n
    • 1 ماه،4 هفته
      • 1

    • اسم ادامه داستان شبنم بگو
      ک وقتی نوشتی بدونم ادامه اونه


      واقعا خوشم اومد از نوشتنت
      موفق باشی


    •   kiri.face
    • 1 ماه،4 هفته
      • 1

    • خب بالاخره تمومشکردم
      داستان قشنگی بود نمیشه کتمانش کرد ولی فقط یه چیزی که خیلی تو زوق زد اینبود که از هر طریق و راه ممکن ک بود تونستی اسلامون و مذهبی ک دل خوشی ازش نداری رو واقعا بد جلوه بدی و این واقعا تو کون من نرفت نه ک بگم من کشته مرده و سینه جاک اسلامم نه ولی احترام گذاشتن و مذهب و سلایق هر کس واجبه اگر نمیپسندی مشکلی نیست ولی بی احترامی نکن
      برایه اولین بار مجبورم علارغم خواستم دیس بدم


    •   toloee
    • 1 ماه،4 هفته
      • 1

    • سلام داستان قشنگی بود ولی به نظر من پایانش خیلی بد بود و اینکه فضاهای سکسیش خیلی کم بود
      ممنون


    •   شنل_قرمزی
    • 1 ماه،4 هفته
      • 2

    • لایک به اندازه تمام داستان‌هایی که تا الان توی شهوانی خوندم. خیلی خوب مینویسی دل‌دل (inlove) تحلیل‌ها و بالا و پایین نوشته رو خصوصی بهت گفتم. باز گذاشتن پایان داستان هوشمندانه بود. عاشششششقتم دوس جون خودم.


      به امید دیدنت (rose)


    •   reza0933650
    • 1 ماه،3 هفته
      • 1

    • میشه لطفا الان یکی بگه داستان از زبان کی نوشته شد ه؟الان اون پرگراف اخرو کی نوشته مثلا ؟


    •   alicdid
    • 1 ماه،3 هفته
      • 1

    • مثل همیشه عالی


    •   r t
    • 1 ماه،3 هفته
      • 1

    • خیلی عالی بود


      منو یاد داستانهای شیوانا میندازه


    •   Hamid.qomi
    • 1 ماه،3 هفته
      • 1

    • عالی بود


    •   blueocean_11111
    • 1 ماه،3 هفته
      • 1

    • عالی بود.دمت گرم


    •   Zoj_gharb
    • 1 ماه،3 هفته
      • 2

    • دست مریزاد

      خیلی زیبا نوشتی
      عمی بودن فاجعه یه مقدار اذیتم کرد ولی از خوندن داستان لذت بردم. عالی بود مرسی


    •   rosekosgol
    • 1 ماه،3 هفته
      • 1

    • من اومدم فقط به اون ایکبیری حسین یه خاک تو سرت بگم برم، مگه کور بود زمان خواستگاری


    •   PANAH_
    • 1 ماه،3 هفته
      • 1

    • چرا وقتی داستان هاتو میخونم یاد شیوا میوفتم چراااا


    •   manchester-united-love
    • 1 ماه،2 هفته
      • 1

    • زیبا بود مرسی
      داستان جدبد زندگی جدید شبنم


    •   silver.man63
    • 1 ماه،2 هفته
      • 0

    • ممنون بابت وقتی که گذاشتی.اما داستانت نه پیامی داشت نه اوجی و نه ریتم خاصی.صرفا از حس ترحم خواننده استفاده کردی تا باعث بشه تا اخر بخونه.من کلا بجز فصل اخر از بقیه فصل ها ده خط نخوندم


    •   Marita.m
    • 1 ماه،1 هفته
      • 0

    • عالی بود داستانت من عاشق اینجور داستان هام ولی کاش آخرش خوب تموم میکردی


    •   behrad97
    • 1 ماه،1 هفته
      • 0

    • زوج بیاد همین الان


    •   Reza18aa
    • 4 هفته،1 روز
      • 0

    • خیلی وقت بود ک داستانی نتونسته بود اشکم رو در بیاره


      بنظرم داستانت ارزش تبدیل شدن ب یه فیلم رو هم داشت ، صد افسوس ک در این مملکت همچین داستان هایی رو نمیشه فیلم کرد


      با تشکر از قلم شما ، خواهشا ادامه ش بدید


    •   Itsmeali
    • 2 هفته،6 روز
      • 0

    • پیام دادم خصوصی جواب ندادید گفتم اینجا بپرسم
      ایا شما ایلونا یا شیوا معروف هستید
      دنبال داستانش میگردم پاک شده
      اگر هستید بگید


    •   ali20081365
    • 2 هفته،2 روز
      • 0

    • دلورس عزیز بیش از چندبار خط داستانتو خوندم تا بهترین درک رو از شخصیت شبنم داشته باشم....
      فضا سازی هات بی نقص خط داستان بی نقص
      اما برای تبدیل کردنش به یک فیلم نامه احتیاج به فضاسازی بیشتر داره
      این داستان حیفه که بصورت نوشتار بمونه ومیخوام تبدیل به فیلمنامه ش کنم وازش فیلم بسازم
      لطفا دایرکت همین سایت پیام خصوصی بفرستین


    •   ali20081365
    • 2 هفته،2 روز
      • 0

    • وضمنا حدس میزنم قسمت ششم یا بعبارتی فصل دوقسمت اولی هم وجود داشته باشه که بی صبرانه منتظر نشر هستم


    •   Alonegym
    • 1 هفته،3 روز
      • 0

    • واقعا عالی بود و تاسیر گذار


    •   masih.
    • 1 هفته،1 روز
      • 0

    • عالی نوشتی فقط حیف که سکس توش نبود


    برای نظر دادن وارد شوید یا ثبت نام کنید

    جستجو