گوش گرگ

1400/02/04

همه کسایی که عاشق میشن فکر میکنن که داستان عشقی اونا با بقیه فرق می کنه؛ درد راهی توی داستان عشقی اونا نداره…
غافل از اینکه در روز الست خدا ملاطِ عشق،با درد آمیخت.
باید در راه عشق استخوان توتیا کرد؛ تیشه بر دوش انداخت و ره بیستون گرفت.
عشق یگانه غمزه کارِجهانه که هیچوقت سر از کارش در نمی آوری!
عشق کوچه- کوچه ی درد را با پای پیاده دنبال خودش تورو می کشه و ممکنه که هر لحظه به رویت زهرخندی بزنه و گریز رو به زندان چنگال تو ترجیح بده؛اون موقعس که به خودت میای و می بینی جز پای مجروح چیزی به دست نیاوردی.
حاصل هشت سال کوی به کوی و برزن به برزن دنبال عشق دویدن، تلی از خاکستر فرار برای من بود.
وقتایی که شب ها تا سحر خوابم نمی برد و تنها یه جفت چشم جلوی روم بود،هیچوقت این چنین روزی رو متصور نبودم.


آن سال های دور، همه اهل خانه از راز مگوی دلم با خبر شده بودند ولی به رویم نمی آوردند… مامان، مرجان را جلو می انداخت تا از زیر زبانم حرفی بیرون بکشه، ولی من فکر می کردم که اگه از عشق تو بگویم عبث میشه… دیگر رازی بین خودم و دیوارهای اتاقم نیست… با آنکه دلم می خواست عشقت را فریاد بزنم لب فرو بستم و هیچی نگفتم…
فال حافظ گرفتنام رنگ و بوی دیگه ای به خودش گرفته بود وسط شعر خواندن بود که در دنیای خودم غرق می شدم،لبخند کجی روی لبم جا خوش میکرد و تا مرجان “نیشتو ببند!“رو بهم نمی گفت،از خلسه بیرون نمی آمدم.
هنوزم صدای مامان توی گوشمه:” ما الان 35 ساله اون سفینه رو داریم اندازه این 4 ماه تو باز و بستش نکردیم؛
هر چیزی حدی داره از حد بگذره آفت میفته به جونش ها… خودتو سر چشم ننداز دختر قشنگم! من مادرتم بدتو نمی خوام.”
بعدش رو به قبله می شد و از خدا حاجت روایی دل من رو می خواست.
شاید راست میگفت …نمیدونم،شایدم نه…
شبونه دزدکی به اتاق بابا می رفتم، تا جایی که تحملِ حمل داشتم،کتاب شعر زیر بغلم می زدم و به اتاق خودم می رفتم و خروس خون بازم پاورچین اونا رو جای خودشون می گذاشتم…
هنوزم از بابا خجالت می کشیدم …از اینکه هیچ اشاره ای به لپ های گلگون من نکرده بود خجالت می کشیدم؛از اینکه چشم روی برق چشمانم می بست خجالت می کشیدم …
به موقع شوخی های مهبود برایش پشت چشم نازک می کردم و به بابا اشاره می کردم،می خندید و با آب و تاب بیشتر ادامه می داد…
-“حال تو رو خواجه حافظ شیرازی هم می دونه؛بابا که سهله…”
اولین بار،حافظ رو به شاخه نباتش قسم دادم که تورو برام توی شعراش به ارمغان بیاره…زیر نور کمرنگ ماه با خلوصی که از خودم ندیده بودم دیوان رو باز کردم …
«چو عاشق میشدم گفتم که بردم گوهر مقصود…ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد»
اولین بیتی که به چشمم خورد مزه ترشی داشت لبخندِ شیرین روی لب هام رو جمع کرد …
اخم هام توی هم رفته بود و چشمام لبالب از اشک بود؛با بغل کردن دیوان خواجو به خواب رفتم… امیدم این بود که فردا بیشتر براش مویه کنم؛بیشتر براش چهار قل بخونم؛شاید دلش رضا می داد و با گوشه چشمی به گِرا قلب تو اشاره می کرد…
نشونم داد ولی این دریا موج خون فشان داشت…

ماه پیش،چمدون رو باز کرده بودم و مثل کسی که میخواد جرمی مرتکب بشه مشوش بودم؛می ترسیدم که صدای نامنظم نفس هام مشتمو پیشت باز کنه؛ به آرامی از زیر تشک تخت،قطع وزیری رو بیرون آوردم و بدون لحظه ای درنگ بین انبوه لباس ها جایش کردم.
مجنون وار تکرار میکردم:“امکان نداره…؛ بدون آلبوم امکان نداره از این خونه برم”
آلبوم، می ناب عاشقی من با تو بود چطور می تونستم بدون اون برم؟
انگار همون لحظه ای که پا به این خونه گذاشته بودیم امروز را حس کرده بودم که تمام تاکستان ها را دنبالش گشته بودم؛ خودم انگورش چیده بودم،خودم ذره ذره تخمیرش کرده بودم.
وقتایی که تو لحظات خودتو به نقشه برداری و داد زدن سر کارگرها اختصاص داده بودی،من هر وقتی رو که گیر می آوردم بار و بندیل جمع می کردم و به زیر زمین خونه عمو کیومرث می رفتم.
پرده های ضخیم رو می کشیدم و لحظات خودمو با بالا و پایین کردن آنگرادیسمان روی نوار رول نقش می بستم.
وسواس من برای فوکوس روی عکس های تو به مریضی تبدیل شده بود می خواستم بهترینِ تو رو توی عکس ها به نمایش بگذارم.
زمان از دستم در می رفت و فقط ظهور و ثبوت عکس ها توی دارو بود که خستگی رو از تنم در می کرد.
با دیدن لبخند عمیقت،دیگه نور قرمز تاریک خونه نمیتونست چشمام رو اذیت کنه.
به وضوح می تونستم خطوط دوشن توی چهره ات را ببینم… چی شد که اینطوری شد؟دقیقا از کی دیگه صدای قهقهه نصف شبمون صاحبخونه رو عاجز نکرد؟
عشق برای ما کافی نبود که زده شدیم؟غرورمون با ارزش تر از عشق بود؟
حتی فکرهام هذیان وار شدن…دوری از تو بد بلایی به سرم آورده.
در اون لحظات پر التهاب هشت سال پیش دلم قطعه عکسی _هرچند کوچک_از تو میخواست ولی الان میفهمم که حتی 238 قطعه عکس هم التهاب رو از وجودم بیرون نمیکنه… بی حالی و کرختی از لحظه ای که چشم دوختم در سرگشتی و گمشدگی اسکندر از این حصار تن بیرون نمیره… گیلگمش چطور توی چشم های تو آب تنی کرد؟
بار ها روی خطوط چهره ات در عکس دست می کشم می خواهم با لمس سردی کاغذ،گرمی لب های تورو حس کنم… شاید با لمس پشت پلک هایت بتوانم لغزش آن ها را بازم زیر دستم حس کنم ولی «خیال خامی است ای دل میسر نشود»
دلم میخواست مشکل رو گردن یکی بندازم ولی هیچکس نبود…به جز من و تو کس دیگه ای مقصر نبود!
حتی اثاث خونه قیافه مسخره ای به خودشون گرفته بودند و احساس میکردم به روزگارم میخندن…
دیوارها بهم نزدیک می شدن و به تنم فشار می آوردن و تنفس رو سخت کرده بودن …دلم پر کشیده بود پیش دیوار های نم گرفته و ابلق زیرمینی 45 متری در جنوب شهر…
همون لحظه ای که درب آپارتمان رو بهم کوبیده بودم،فهمیده بودم که اشتباه کردم… که با این کارم ممکنه هیچوقت پیش تو باز نگردم …دلم پیچ خورده بود و همونجا روی زمین نشسته بودم … خیره نور قرمز رنگ روی در بودم .
کاش چراغ جادویی اینجا بود که رویش دست می کشیدم،از او میخواستم که نور را سبز رنگ کند و تو بیایی،در را باز کنی و حتی با توپ و تشر مرا دوباره به داخل خانه ببری…
چند ساعت گذشت را نمی دانم ولی هیچ قرمزی به سبزتبدیل نشد؛هیچ دل پیچه ای خوب نشد؛ حتی سرامیک ها هم گرم نشدند…
“باید بروم…باید بروم و باز هم خودمو به دست سرنوشت واگذار کنم


انقدر غرق در موج های پر تلاطم خیالات شده ام که با صدای زنگ در از جای خودم می پرم؛وقتی که دارم به زور آلبوم رو بین ردیف رخت خواب ها جا می کنم رو به در اتاق فریاد بلند می کنم:
-“مامان بذار خودم می رم هوا سرده!”
دمپایی رو سر پام انداختم و لخ لخ کنان توی حیاط جلو رفتم و زیر لب مهبود رو برای اینکه آیفون رو درست نمی کنه ملامت کردم.
با گفتن “کیه” درب آهنی یخ زده رو باز کردم و صدای قیژ قیژِ گوش خراشش رو با دیدن تو پشت در به جان خریدم…
+“سلام…”
همه تن چشم شده بودم و سرتا پایت را می کاویدم …برعکس من لاغر نشده بودی؛برعکس من لباس هایت مرتب بود،مثل همیشه کراوات و کت شلوارت به راه بود…
تنها قسمت مشوش آن قامت استوار مردمک های اَسودت بود که لرزان در کاسه چشمت دل من را به بازی گرفته بودند.
آخر سر به زیر انداختی و این نیمه جان را محروم کردی از رفع عطش…
کاش "آمدی جانم به قربانت"را می گفتم که شرمزده نباشی…ولی افسوس و صد افسوس که زبان سنگین شده و نمیچرخد در کام…
دست به غلاف کمر بردم که عنان گسیختگی پیشه نکنه و به زیر چانه ات نیاد؛قصد نکنه که سرتو بالا بگیره…
خوب بود که می تونستم التهاب گونه هامو به سردی هوا منسوب کنم …
+“می تونم بیام تو؟”
برآشفته شدم و از جلوی در،کنار رفتم.قدم جلو گذاشتی و گل هایی رو که تا اون لحظه ندیده بودم در آغوشم انداختی.
خوب بود که می تونستم به بهانه بو کردن گل ها بوی تورو به شامه بکشم…
توی چارچوب ورودی به عادت قدیمی دستکش های چرمتو درآوردی و به من دادی،توی دستام مشتشون کردم که نکنه پرواز کنن و خودشونو رو با نوازشی به لب هام بکشن…
اول از رفتار بابا و مامان متعجب بودی ولی بعدش چشم هاتو غرق تشکر کردی و به من زل زدی…فکر کرده بودی که ممکنه همچین چیزی رو به کسی بگم؟…اصلا کسی هم باور می کنه تو همچین کاری کرده باشی؟
مامان از اینکه داماد محبوبش رو بعد از یک ماه دیده بود سر از پا نمی شناخت،تلفن رو برداشت و به مهبود و مرجان زنگ زد و برای شام دعوتشون کرد…
دلم نمی خواست مرجان با اون نگاه های مشکوک یک ماه اخیرش به اینجا بیاد ولی چاره ای هم نداشتم…
عقل و دل سر ناسازگاری با یکدیگر داشتند و در آخر دلِ پیروز هدایتم کرد به کنار تو نشستن…
تو با خونسردی تمام داشتی با بابا درباره پروژهِ شهرستان خیالی صحبت میکردی؛از کی انقدر در وانمود کردن خِبره شده بودی و من نفهمیده بودم ؟
با فکر اینکه نکنه اومدی تا تهدیدتو عمل کنی کف دستام عرق کرده بود و ناخودآگاه پوست کنار ناخن هامو به دندون بردم و شروع کردم به کندن…
بدون اینکه بهم نگاه بکنی مچ دستمو گرفتی و روی پام گذاشتی…نفس آسوده ای بیرون دادم.
مثل اینکه حرف های تو هم مثل حرف های من فقط از سر عصبانیت بوده…
دست های تو هم خیس بودند،از روی پارچه شلوارم هم به خوبی حسش می کردم…چنگ محکمی که به پایم زدی تمام و کمال بی قراریتو بهم منتقل کرد…
احساس خوبی داشتم از اینکه تو هم بی قرار منی،اینکه در این قافله تنها نیستم…
صدای کوبش قلبم رو توی سرم حس می کردم،صداها گنگ شده بودند و لمس دست های تو طاقت نفس کشیدن هم از من گرفته بود؛تو چطور باز هم خونسرد بودی ؟
من چطور تونسته بودم لمس سرانگشت هایت را این همه مدت از خودم دریغ کنم؟
چطور تونسته بودم 28 شب را بدون تو سر بر بالین بگذارم؟
چطور توانسته بودی عین 28 روز را خبری از مستی نگیری؟

“ترک مستی کرده ای شاید …ترک خرابات کرده ای شاید”

الان که فکر میکنم خطایت آنقدر هم بزرگ نبود…
نه به بزرگی محروم شدن از تماس پوست بدنت با بدنم…
نه به بزرگی از خواب پریدن و خود را در تختِ سرد دیدن…

شاید دیگه نباید به این غربت ادامه بدم دلم قربت به تورا می خواهد…
دلم غرق شدن در آغوشت را می خواهد…
دلم گرمای تنی را میخواهد که در تبش سوخته بودم و دم بر نیاورده بودم…
شاید باید این ناز را تمام کنم… خاطره نیاز دستانت روی پوست بدنم طاقتم نمیدهد به ادامه فِراغ …
شاید ها و شاید های بسیار از پی اش…
وقتی که مامان درباره اون شب اونجا موندمون پرسید گیج نگاهم کردی…سعی کردم لبخند رو جمع کنم و جدی باشم،از اینکه تو هم به اینکه ممکنه منو از دست بدی فکر کرده ای غرورم تغذیه میشه…
آخر سر دلم به رحم آمد و جواب مامان رو دادم:“نه مامان جان زیاد زحمت دادم؛ دیگه برمیگردم خونه خودم.”
نفس عمیقی که خارج کردی بیشترخوشحالم میکنه…پروانه ها زیردلم پرواز میکنن،قلبم آکنده از شور و شعفه…


وقتی که روی ردیف لباس های کشو دست میکشم انتخاب برایم سخت است…
میترسم که همه این ها آرامش قبل از طوفان باشد …
خنده ات نمی گیرد اگر بگویم حس شب عروسیمان را دارم؟
خجالت کشیده و ترسیده بودم و از تو خواسته بودم از من رو بگیری تا بتوانم لباسِ ساده را از تنم در بیاورم؛یک چشمم به پشت سر تو بود که زیرزیرکی و با شیطنت نگاه می انداختی و یک چشمم به تک دراور گوشه اتاق که کل لباس هایمان را در بر گرفته بود.
شاید الان باید همان لباس خواب ساده و سفید را بپوشم،همانی را که مرجان و مامان برایم روی همه لباس ها گذاشته بودند.
شاید باز هم بتوانم با آن پیراهن ساده از تو دل ببرم.
حسم همان خجالت غریبی است که اولین بار جلویت عریان بودم…
انگار تو هم دلت برای درز و ترک های آشیانه عشق تنگ شده است که همان موزیک ها را گذاشته ای…
حس شادیت در ماشین به هنگام رانندگی را دوست داشتم…آهنگ شادی را که گذاشته بودی هم دوست داشتم…
اینکه طعم موردعلاقه بستنی را هم فراموش نکرده بودی دوست داشتم…

میخواهم دستپاچگی ام را با بهم کوبیدن ظرف های توی سینک مخفی کنم…
دست هایم می لرزند و خودم هم خنده ام گرفته است…
کاش نزدیک بیای… کاش مرا تنگ به آغوش بکشی… دیگر کینه ای از تو به دل ندارم،می خواهم چشم ببندم به تمام ناباوری چشمانمان …به تمام غرور هایی که شکسته شدند …به پشت دستی که بر لبانم کوبیده شدند…
بوی عطرت زودتر از خودت به فضای آشپزخانه می رسد،به سرعت می تواند دمای بدنم را بالا ببرد،می تواند کاری کند که موهایم را به پشت گوش برانم و لب های خشک شده ام را با زبان خیس کنم…
نفس عمیقی را که بین موهایم می کشی،تمام حس های خوب دنیا را به وجودم سرریز می کنند…
در میان چیلیپای دستانت مرا پاندول وار تکان می دهی…
چشمانم را بسته ام و گوش فرا می دهم به زمزمه آهنگ از میان لب های تو…با تو میرقصم این آرامش بی انتها را…
بوسه های ریزت روی گوش و شانه ام… بوسه های پرتمنا و حس های جوانه زده… کاش هیچوقت تموم نشه این مکالمه هورمون ها…
دستت بالا می آید و لبانم را نوازش میکند…بوسه می زنم بر نوک انگشتانت…
ناخن هایم را ممتد روی ساعد دستت میکشم…محکم تر در آغوشت می فشاری مرا…
در آغوشت می چرخم و خیره چشمانت می شوم…ستاره ها در چشمانت می درخشند…
با دو دستم صورتت را قاب می گیرم…هنوز صدای موزیک در خانه شنیده می شد که لب بر لبانت گذاشتم…
این بار هم عشق و شهوت می توانند رابطه ی ترک خورده مارا احیا کنند…“من اطمینان دارم”

نوازش ها و برخورد ها شور دیگری به خود گرفته اند…
بوسه عمق می گیرد و برخورد زبان ها با هم حس دیگری را به امشبمان اضافه می کند…
دست هایت به جای گودی کمر پایین تر می روند و روی باسنم قرار می گیرند…
رستنگاه همه ی موهای بدنم برجسته شده اند…آب روانی که از کمرم به محل لمس دستانت سرریز میشود ارمغانِ حس جدید است…جادو شروع می شود.
دیگر با ریتم موزیک ها تکان نمی خوریم…با زانویت فاصله ای بین پاهایم می اندازی…
اولین لمس دستانت با لب های واژنم نفس در سینه ام حبس می کند…می فهمی و محکم تر فشار می دهی…
از این همه خیسی بین پاهایم خجالت می کشم؛باز هم می فهمی و لبانت زیر فشار لب هایم کش می آیند…
ورود انگشت های قطورت به سرچشمه خیسی ها،نفس هایم را کند و عمیق می کند…لرزان صدایت می زنم…
+“جان حامد…جانم”
چقدر دلم برای آوای اسمت تنگ شده بود… چقدر برای این جانم گفتن ها دلتنگ بودم…
آلت برجسته ات را میتوانم با رانم حس کنم…دست های لرزانم به سرعت کمربندت را باز می کنند و خودشان را به به دور حجم قطور تنگ می کنند…
صدای ناله ام با حس انگشتی که کلیتوریسم را به بازی گرفته بلند می شود…سریع تر دستم را بالا و پایین می کنم …
کمرم برای اینکه حجم بیشتری از انگشتت را درون واژنم جا کند قوسی می گیرد …با دست دیگرم پارچه در بر گرفته بازویت را چنگ می زنم …
وقتی که موج های سهمگینش را حس می کنم که روی پنجه پا ایستاده ام…خودم را بیشتر به تو نزدیک میکنم که نقش زمین نشوم.
محکم و عمیق انگشتت را جلو و عقب می کنی…بی ملاحظه،جسم نرم را با انگشت دیگرت به بازی می گیری…خشم نبود من را اینگونه بر سرم خالی می کنی…
صعود و سقوط نورون هایِ جایی که به بازی گرفتی از درک مغزم فراتر می رود…قله های لذت را یک به یک فتح می کنم…تمام حواسم به آن نقطه متمرکز شده است و صدای ناله ام از همیشه بلند تر است…
فوران آتشفشان لذت از یه جایی دقیقا زیر شکمم شروع میشود پاهایم را میلرزاند و کمرم را سر میکند …مثل ماهی ازتنگ آب بیرون افتاده نفس نفس میزنم…دنیا جلوی چشمانم سیاه میشود و میان بازویت مچاله می شوم…
صدای گوگوش و نفس های نامنظم ریتم آن شب ما است.
+“فکر می کنم باید بریم توی اتاق…”
ایده ی خوبی است فقط اگر مرا خودت حمل کنی


باز هم نیمه شب با تکان شدیدی از خواب می پرم ولی با دیدن تو که به چهارچوب بالکن تکیه داده ای خیالم آرام می گیرد…
حس گرمایی که در اعماق واژنم هست این نتیجه گیری را میدهد که 10 دقیقه هم از وقتی که بی رمق تنت را به روی من انداختی نمی گذرد…
ملحفه سفیدی را که روی من کشیده ای را به دوشم می اندازم و کنارت جای می گیرم.

سیگار خاموشی رو که گوشه لبت گذاشته ای را کنار می گذاری و تو هم با من به آسمان نگاه میکنی…
_“سیگار رو ترک کردی؟”
فندکی که توی دستت بود هم کنار سیگار میگذاری و با لحن مسخره ای جواب میدهی:
+“مگه سیگار و الکل روی مورولوژی اسپرم تاثیر نداره؟”
-“مورفولوژی…”
+“فرقی هم میکنه؟همون مرد نبودنه دیگه…”
از شرم حرف های خودم کمی در جایم تکان خوردم…
-“شاید بهتر باشه تیکه و کنایه رو کنار بذاریم هردومون حرفایی رو زدیم که نباید…کارایی رو کردیم که نباید…”
نگاه غمگینی بهم میکنی و دوباره آسمان…
گفته بودم که از این آپارتمان بدم می آید؟…شاید به خاطر این منظره ای که ازشهرِدوست داشتنیم می دهد،کمی گفته ام دروغ باشد.
+“هزارباراومدم تا خونه بابات ولی روی تو اومدن نداشتم… مرسی که خانومی کردی و بهشون نگفتی…من…من واقعا قصد نداشتم که دست روت بلند کنم…ولی به قول تو کارایی رو کردیم که نباید…”
لبخندی زدم…تو هیچوقت غرورت را کنار نمیگذاری،هیچوقت عذرخواهی نمیکنی…
-“هرکسی ممکنه توی زندگیش اشتباه کنه من فقط یه فرصت دوباره به خودم برای دوست داشتنت دادم؛شاید بشه زیر این خاکسترا نشونی از عشق چندین سالمون پیدا کنیم…”

دستت را بلند میکنی و شانه هایم را در بر میگیری…بوسه ای که روی موهایم می نشانی برای عذرخواهی کافی است…چشم بسته بودم وقتی که صدای روح نوازت سکوت ساعت 4 صبح را باز می شکند…
+“گفته بودی دم گرگ یا گوشش؟”
گوشه چشمی باز کردم و به آبی که باز هم تیره میشد نگاهی انداختم…
-“این یکی که شبیه گوش گرگه…”
+“من که به عنوان نشونه در نظرش می گیرم… اینکه صبح صادق زندگی ما هم توی راهه…”

نویسنده: Unknown Mistress


👍 43
👎 2
15101 👁️

     

برای نظر دادن وارد شوید یا ثبت نام کنید

805739
2021-04-24 00:42:05 +0430 +0430

اولین نوشته

2 ❤️

805749
2021-04-24 01:00:17 +0430 +0430

قشنگ بود لایک ، ولی فکر کنم "ملات " درسته ها 😉

4 ❤️

805750
2021-04-24 01:04:36 +0430 +0430

حالت رمان بود موقعه که داستان به صحنه سکسی می رسید بی تو ضیح تموم می شد
امیدوارم حداقل یکم تغیر توش داده باشه
کپی می کنی بکن ولی ی تغیری بده!..

3 ❤️

805755
2021-04-24 01:19:57 +0430 +0430

اول داستان یه جوری کتابی نوشتی که احساس میکنم دارم شعر میخونم😂
یکم تمرین کن روی نویسندگی که آدم حوصلش بکشه بخونه

4 ❤️

805756
2021-04-24 01:21:01 +0430 +0430

جالب بود

2 ❤️

805761
2021-04-24 01:40:11 +0430 +0430

بهت قول دادم بخونم و نظر بدم. پس دوست دارم نظراتم رو صریح بهت بگم ، چون تو زندگیم یک چیز رو با نهایت وجودم فهمیدم: دوست میگه گفتم ، دشمن میگه میخواستم بگم !!
۱. این بیشتر از یه داستان اروتیک شبیه به یک دلنوشته عاشقانه بود!
۲. یک جمله معروف هست که میگه:« زیبایی در سادگیست». جملات داستان تو به طرز خیلی واضحی قلوآمیز و سنگینه!!
۳. شیوه قصه گویی داستان هم مشکل داره، تا اونجایی که ما بعد از نشستن کنار هم دو تا شخصیت میفهمیم که ازدواج کردند !
بهت بخاطر اولین داستانت تبریک میگم، شاید این نوع نوشتنت رو خیلی ها دوست داشته باشن ، ولی من اون چیزی که بنظرم رسید رو بهت گفتم ، امیدوارم بعد کنکور یک داستان دیگه از تو بخونم 😍😍.
امیدوارم موفق باشی نرگس جان 🙏🌹⁦❤️⁩

5 ❤️

805766
2021-04-24 02:14:24 +0430 +0430

خوشم اومد… 👌👌👌

4 ❤️

805770
2021-04-24 02:53:36 +0430 +0430

مرسی از قلمت
مطمئنا خیلی با ادبیات آشنایی داری
بیشتر بنویس💖

4 ❤️

805772
2021-04-24 03:35:57 +0430 +0430

خسته نباشی نرگس.
به نظرم متنت رو نمیشه داستان دونست و چیزی که نوشتی بیشتر شبیه دلنوشته و خاطره‌بازی ذهنیِ کسی با معشوقش بود. متنی که تقریبا فاقد تمام عناصر داستانی بود. نه پیرنگ و طرح مشخصی، نه شخصیت‌سازی، نه فضاسازی، نه تعلیق، نه هیچ گره و اتفاقی که منجر به هیجان بشه و نه حتی لحن و نگارش مناسب داستان. لذا نمیشه نقد خاصی در موردش کرد و فقط می‌تونم چندتا نکته کلی رو به عنوان نظر شخصی درموردش بگم.

نکته اول اینکه هر متن و داستان عاشقانه‌ای مستقیم با روح آدم‌ها سروکار داره و قراره احساسات خواننده رو همراه خودش کنه. با گفتن از وصال دو معشوق حال خوب و گاهی با شرح عشقی نافرجام بغض و غم رو روونه‌ی دل کنه. بکار بردن لحن کتابی و ادبی به جای لحن و گفتار ساده و عامیانه فقط و فقط از بار احساسی متن کم می‌کنه و چه بسا خواننده رو دلسرد کنه. عشق خودش سادست و زلال و برای توصیفش باید ساده گفت و ساده نوشت…

نکته‌ی دوم اینکه ژانر عاشقانه ژانری به شدت شخصیت محوره. به خاطر همین شخصیت‌سازی درست مهمترین اصل برای نوشتن یه عاشقانه‌‌ی جذابه. تا ما آدمهای داستان رو به درستی نشناسیم نمی‌تونیم لابه‌لا‌ی واژه‌ها و سطرها با خاطراتشون همراه بشیم. اما اینجا ما هیچ شناخت درستی از کاراکترها نداشتیم.

نکته‌ی سوم شلختگی متن بود. متن هیچ انسجام و جهارچوبی نداشت. شروعی غیرجذاب و ملال‌آور با گفتن جملاتی از درد عشق، مرورِ خاطرات گذشته به شکلی گنگ و بعضا نامفهوم در ادامه و پایانی که فقط نویدی از شروع دوباره بود!

نکته‌ی چهارم در مورد اروتیک متنه. به نظرم با وجود همون ایراد لحن و نوشتار، خوب و خاص و بهتر از سایر قسمتها بود و با تم عاشقانه هم همخونی داشت.

نکته‌ی پنجم که به نظرم بزرگترین نقطه قوت متن بود، لبریز بودن متن از احساس و تواناییت توی توصیف حس و حال زن و انتقالش به مخاطب بود. با وجود شیوه‌ی روایتت، تونستی خیلی خوب دلتنگی، بیقراری، کلافگی، نگرانی، غم و شادی و درنهایت عشق رو در وجود زن نشون بدی و این کار اصلا ساده نیست.

نکته‌ی ششم هم ایرادات نگارشیه از جمله عدم رعایت فاصله‌ بعد از علائم نگارشی که در این‌باره تو رو به صاحب امتیاز 3 می‌سپارم!
لایک تقدیمت. امیدوارم به نوشتن ادامه بدی.


805779
2021-04-24 04:29:22 +0430 +0430

شروع داستانتو خیلی دوست داشتم که با یک دردِ دل شروع شد و نه روایتِ ماجرا… و به مخاطب نشون دادی که قراره داستان روی چه خطی جلو بره.


در مورد نثر در داستان حرف زیاد هست. نثر محاوره‌ای در ادبیات با محاوره‌ی روزمره متفاوت‌ـه… در حال حاضر در سایت شهوانی تمام داستانها به صورت محاوره روزمره نوشته میشه (یعنی اگر فرض بگیریم الان قرار بشه تمام این داستانها به صورت کتاب منتشر بشه؛ یک ویراستار لازم داریم تا تمام این نثرهارو اصلاح کنه)… حالا این تبدیل شده به یک قاعده که همه ازش پیروی می‌کنند که داستانهاشونو به صورت محاوره‌ی روزمره بنویسند نه نثر محاوره‌ای ادبی… مثلاًً ما مینویسیم «از در که وارد شدم سیگارم دستم بود و زورم اومد سلام کنم.» اما در نثرِ محاوره‌ای ادبی باید کلمه‌ی «اومد»رو «آمد» بنویسی؛ آمد نوشته میشه و اومد خونده میشه… برای اینکه بهتر این تفاوت‌هارو متوجه بشی پیشنهاد میکنم رُمانِ «مدیر مدرسه» اثر جلال آل‌احمدو بخونی که قوی‌ترین داستانِ فارسی در نثر محاوره است.


اینو گفتم تا برسم به نثر داستانت که بیشترین ضعف داستانِ تو همینجاست… این بخشِ داستانتو ببین: «شاید باید این ناز را تمام کنم… خاطره نیاز دستانت روی پوست بدنم طاقتم نمیدهد به ادامه فِراغ …
شاید ها و شاید های بسیار از پی اش…
وقتی که مامان درباره اون شب اونجا موندمون پرسید گیج نگاهم کردی…» جمله‌ی آخر عامیانه و محاوره است اما جمله‌های قبل نه… این پَرِش‌ها داستان تورو از یک‌دستی خارج کرده و باعث میشه خواننده هر خط داستانو بیشتر از یکبار بخونه تا بتونه به خط بعد ربطش یده.

نکته‌ی دیگه اینکه، به این جمله داستانت نگاه کن: «بار ها روی خطوط چهره ات در عکس دست می کشم» جمله با زمانِ گذشته شروع و با زمانِ حال تموم میشه… وقتی میگی «بارها» پایان جمله‌ات باید باشه «کشیدم» اما اگر میخوای زمانِ حال باشه باید بگی «چند بار» یا «چندین بار».
اما پیشنهاد من اینه که همون نثر ادبی برای داستان تو مناسب‌ترـه چون بعضی قسمت‌هاش فوق‌العاده بود و نزدیک به شعر… بعضی جاها منو یاد دیالوگ فیلمهای خدابیامرز علی حاتمی انداخت و خیلی لذت بردم.
در مورد عناصر داستانی اصلاً چیزی نمیگم چون مشخصه باهاشون مشکلی نداری و خیلی راحت میتونی در داستان بعدی خودت این اشکالاتو برطرف کنی… فعلاً تمرکز خودتو بذار روی نثر داستانت… سخت نگیر… خودتو رها کن و با احساست بنویس.
استعدادت در داستان‌نویسی به طرز معجزه‌آسایی زیاده… فقط باید تمرکز کنی و بیشتر و بیشتر بنویسی.
مطمئنم نویسنده‌ی خوبی از درونِ تو متولد میشه
❤️ 😘 ❤️


805786
2021-04-24 06:37:55 +0430 +0430

اول اینکه شخصیت پردازی خوبی نداشتید
دوماً اینکه کلنجار های شخصیت اصلی داستان رو دوست داشتم ولی خب اون متن سنگینت دلسرد کننده بود برای یه متن عاشقانه.
سوما اینکه ما شاهد فضا پردازی خوبی نبودیم اگرچه شما سعی می‌کردی که مکان ها رو مشخص کنید؛ اما برای خواننده قابل درک نیست.
چهارم اینکه شما طرح نداشتید واسه داستانتون، یعنی داشتید ولی خب قابل حس نبود و قابل پیش بینی بود.
پنجم اینکه من حس کردم این داستان شما داستان نیست دلنوشته‌ای بود که شما توش فانتزی های خودتون رو به تصویر کشیده بودید.
ششم اینکه صحنه های اروتیک و عاشقانه رو من حس نکردم
هفتم اینکه به دلیل کتابی حرف زدن‌تون خواننده از ادامه متن ممکن بود که خودداری کنه، چون دلسرد کننده بود و نویسنده رو ترغیب به خواندن ادامه داستان نمی‌کرد.
هشتم، شما دیالوگ هایی انتخاب انتخاب کرده بودید که متناسب با شرایط و شخصیت ها نبودند.
نهم، کنش واکنش های شخصیت های کلیدی داستان خیلی سرد بود
دهم، شما اگه به صورت محاوره‌ای دیالوگ های شخصیت های کلیدی رو انتخاب می‌کردید حتی اون کلنجاری که داره دختره با خودش می‌ره رو هم به صورت گفتاری حرف بزنه، اینکه یه قسمتی محاوره‌ای و یه قسمتی بسیار کتابی و خشک باشه زیاد خوب نیست
یازدهم، بعضی از جاها زمان فعل با متن نوشته شده متناسب نبود.
در کل:اگه عناصر داستان رو رعایت کنید می‌توانید نفر اول بشید برای جشنواره های بعدی.
امیدوارم که برای دفعات بعدی نفر دوم بشی چون منم میخام بینیویسم [فحاشی حضار]
اگه از اول خواننده رو در یک برهه زمانی مشخص شده قرار بدی عالی می‌شه.
سوم، آقا این چه وضعیه بی‌شوهری حتی توی داستان ها هم ما شاهدشون هستیم، تازه توی داستان ها که همه چیز آزاده و بر وفق مراد ماست، طی مذاکراتی که با ادمین محترم شده قرار شده اونایی که ازدواج می‌کنند رو بهشون یه مودم دیال آپ بدیم‌.
چهارم ، امیدوارم که همیشه سلامت و پیروز باشید و قلمتون همیشه جاری بر کاغذ باشه.
یه متن شعر هم می‌خواستم بزارم ولی خب انگار کپی نشده بود.

7 ❤️

805787
2021-04-24 06:47:48 +0430 +0430

اگه بجای گوش گرگ دنبال کس کفتار بودی زودتر به نتیجه میرسیدی

2 ❤️

805836
2021-04-24 12:09:11 +0430 +0430

داستان عاشقانه تون دارای دو بخش مجزاست
فاز نخستش درونکاوی دل یه عاشق در عشق شکست خورده ست که واگویه های دل و زبان و احساسش گوش فلک رو کر کرده
قصه دلدادگی ش فاش شده و کسی هم نمیتونه کمک خاصی بهش کنه
نقطه قوی این قسمت نوآوری های فانتزی و خلاقانه کلامی و احساسیه که برخی از اونا رو دستکم من یکی نشنیده بودم ؛
مثل اونجا که فقط میخای سر عشقت با همه دغمسه هاش بین تو و.دیوارهای خونه باقی بمونه
و اما نقاط ضعف این بخش ::
طولانی شدن تشبیهات و استعاره ها و کش دار شدن درد دل ها که بی شک داستان رو.کسالت بار میکنه
راه حل : چکیده تر و اسیدی تر یشه بهتره
دوم ، خطاهای تشبیه …و استعاره های تسبتا نامانوس
مثل : یگانه غمزه عشق … استخوان توتیا کردن و …
تو خلاق و نوآوری اما یه دیزاین خوب بازنگری میخاد
بخش دوم و.پایانی داستانت حول و.حوش خاطرات مشترکدبا محبوبت بود که من اروتیک سکسی شو دوست داشتم چون نفسگیر و بدیع بود یه آن انگار دست خواننده رو گرفتی کشوندی توی چکاچک بوس و.کنار…
ضعف تپل داستانت توی مبنا و مقصدش هویداست
کلا میخای چی بگی به ما ؟ که عاشقی که سکس کردی که ته ش چی …این یکی از دیوارای آهنین خاطره نگاری با داستان نویسیه
چون افسار داستان دست نگارنده ست
یه جاهایی عامیانه میحرفی یه جاهایی ادبی و کتابی … بهتر بود فقط از زبان محاوره ای استفاده میکردی
و اما یکی از سگمنت های خوب داستانت پایانشه با اون دیالوگای قشنگ و نتیجه گیری فوق العاده …و امیدوارانه …چرا دلگرم ننویسیم Unknown


805838
2021-04-24 12:14:10 +0430 +0430
+A

یک ساعت طول کشید تا بخونمش و ذره ذره چشیدمش !
همیشه بنویس, همینطوری! حتی اگه همه قواعد های داستان نویسی هم بشکنی

4 ❤️

805846
2021-04-24 13:08:00 +0430 +0430

Unknown Mistress … نرگس عزیز

در ابتدا تبریک می‌گم بهت بابت جسارت و شهامتی که برای شرکت در یک چالشی جدی مثل حضور در جشنواره به خرج دادی، مطمئنم این حضور باعث شده خط درست و اصولیی رو برای نوشتن پیدا کنی.

نقدها و نکات زیادی رو دوستان به نوشته‌ات وارد کردن که انصافا دلسوزانه و مشفقانه بود و یقین دارم برای ادامه‌ی کار نویسندگی به کمکت خواهد اومد.

نوشته‌ی تو بیشتر شبیهه دیباچه‌ای بر رمانی عاشقانه و عاشقانه‌ای پر ماجرا و بلند بود، چرا که طبق گفته دوستان اساسا داستانی رو روایت نکرده بودی.

اما اونچه رو که در این نوشته به اثبات رسوندی، برخوردار بودن از:
توان نوشتن، دایره لغات وسیع، ادبیاتی فاخر و تخیلی زیبا و شاعرانه هست که در صورت تمرین و ممارست تبدیل به قلمی ناب خواهد شد.

چون دوستان به طور کامل و به درستی متن رو نقد کردن من دیگه چیزی برای اضافه کردن ندارم اما معتقدم که شما برنده‌ی بالاترین جایزه از جشنواره هستی، چون عزیزان با نقدهاشون درهای زیادی رو برای ذوق و توان تو باز کردن که امیدوارم با بهره‌گیری از اونها داستانهایی بی‌عیب و نقصی رو ازت بخونیم و شاهد تحولی چشمگیر در نویسندگی تو باشیم…

سلامت و دلشاد باشی…🍃🌹


805848
2021-04-24 13:25:50 +0430 +0430

آنکی عزیز ! همه دعاها واسه آمین آخرشه و همه نقدها واسه بهتر نوشتنه
شما پذیرنده نقد هستین و این یه گام به جلوی ارزشمنده
فقط ، فقط فقط بدونیم یه داستان دارای هر تکنیکی که باشه باید چاشنی جذابیت و کشش درونش باشه تا خواننده عینهو تمبر پستی تا ته خط باهاش بره نکه نیمه راه دلزده شه
و هنر یعنی همون حافطایی که تو عاشق و اون عارف و دانشمند و من ساده ی عامی باهاش انس بگیریم

6 ❤️

805855
2021-04-24 14:13:50 +0430 +0430

دوستان عزیزم من اولین بار کامنت میزارم قسمت داستانا
اینو خدمتتون عرض کنم : نرگس خانوم عزیزم در حالی که کرونای شدید گرفته بود و تو قسمت آی سیو بستری شده بود درحالی که پهلوش 15 تا بخیه خورده بود برای خارج کردن عفونتا این داستانو نوشت :) 🌹

7 ❤️

805870
2021-04-24 16:22:52 +0430 +0430

صحنه های داغ رو خیلی دیر شروع کردید…و البته الفاظ و استعاره ها برای عموم خواننده ها سنگین بود.اما هیچکدوم از اینها ارزش کار شمارو پایین نمیاره.
لایک

4 ❤️

805874
2021-04-24 17:14:16 +0430 +0430

داستان شما رو دوست داشتم…
به دلیل دوری از حاشیه‌های جشنواره، از نقد فنی صرفنظر می‌کنم و فقط احساسم رو می‌گم که داستان رو دوست داشتم…از استعاره‌ها لذت بردم…عاشقانه‌ی دلچسبی بود برام…
ممنون از شما و موفق باشید… 🌹 🌹 🌹


805878
2021-04-24 17:38:55 +0430 +0430

نمیشه بهش داستان گفت ولی یک دلنوشته کم نظیره
من توی خط به خطش فروغ فرخزاد برام تداعی میشد

3 ❤️

805881
2021-04-24 18:18:24 +0430 +0430

والا بوخودا خودت گفتی من فقط نقل کردم 😂 😂 😂

2 ❤️

805889
2021-04-24 20:53:04 +0430 +0430

سلام.
خواستم نقد بنویسم، دیدم آقامهران، آقاامید، آقافرشاد و دوستان دیگه، کامل، مفید و با دقّت و تیزبینی خاصّ خودشون، تمام نکاتی رو که می‌خواستم گوشزد کنم، نوشتن.
برات آرزوی کامیابی می‌کنم و امیدوارم با بیشتر خوندن، دقّت و توجّه زیاد به نقد منتقدین، نوشتن و نوشتن و نوشتن، در جایگاه منقدینی ببینمت که داری تجربیّاتت رو با مهربونی زیاد، مثل همین دوستانی که اسم بردم، در اختیار نویسنده‌های تازه‌کار می‌ذاری.
به امید اون روز که دیر نیست! 🌹🌹


805891
2021-04-24 21:15:41 +0430 +0430

خوندم.
صداقتت قابل تحسینه ولی دلایلت، قانع‌کننده نبود. با اینحال، همین‌که می‌دونی بایست قواعدی رو رعایت کنی و اصولی رو در نظر بگیری، بلندترین و محکم‌ترین قدمیه که برداشتی.

  • پس با این تفاسیر، نمره‌ی سه، نمی‌تونه بی‌دلیل و کم باشه!! 😊
7 ❤️

805908
2021-04-24 22:20:02 +0430 +0430

-قسمت اول داستان خیلی عرفانی بود و به دلم ننشست.
-نوشتار بین ادبی و عامیانه گیر کرده و باعث شده داستان یک‌دستی خودش رو از دست بده و برای خواننده روون نباشه.
-معلومه دایره لغات بالایی داری و مطالعه زیاد می‌کنی. سعی کن بیشتر اون لغاتی رو استفاده کنی که به گوش خواننده آشناتر باشه که راحت بتونه باهاشون ارتباط بگیره. واسه ادبی نوشتن نباید حتما کلمات عجیب غریب استفاده کرد.
-احساسات تو کلمات موج می‌زنه. گمون کنم این مهم‌ترین نقطه قوتت باشه.
-خیلی جاها بعد از تموم شدن جمله می‌رفتی خط بعدی و این باعث می‌شه که نوشته پاراگراف‌بندی نداشته باشه که هم از نظر ظاهری از قشنگی نوشته کم می‌کنه و هم نوشته رو طولانی‌تر به نظر می‌رسونه در صورتی که تعداد کلمات ثابته.
-به وسطای متن که رسیدم دیگه مطمئن شدم با این احساساتی که داری، اگه نوشتار عامیانه رو انتخاب می‌کردی، نوشته خیلی صمیمی‌تر می‌شد.
-احساس می‌کنم بیشتریم وقت رو روی اروتیک داستان گذاشتی. یه چالش جدید موقع نوشتن. بدک نبود. اگه می‌خوای اینجا بنویسی باید سعی کنی یکم تحریک‌کننده هم باشه. همیشه سعی کن تو قسمت اروتیک از دو نفر بنویسی. من حامد رو اصلا حس نکردم ولی شخصیت اول داستان همه‌ش جلو چشمام بود.
-شک ندارم که نوشته بعدیت قراره از این خیلی بهتر بشه چون نوشتن رو بلدی.

موفق باشی نرگس جان و خوشحالم که شهامت به خرج دادی و تو مسابقه شرکت کردی. 😇 🌹 🌹

7 ❤️

805909
2021-04-24 22:20:25 +0430 +0430

اصلا جالب نبود، ینی به عنوان یه داستان اصلا خوب نبود! اگه میخواستم بهش نمره بدم ۰.۲۵ صدم اونم بخاطر دایره ی باز لغاتت!
و کما اینکه این دست نوشته باید از جشنواره حذف میشد بخاطر اینکه اصلا ارکان داستان نویسی رو رعایت نکرده بود و اصلا نمیشد اسمشو گذاشت داستان! در تعجبم که داورها و جشنواره چطور ردش نکردن؟!
اصلا نمیفهمم به به چه چه بقیرو؟

دختر خوب اینی که شما نوشتی شبیه برگی از دفتر خاطرات یه دختر نوجوون با ذهنی آشفته بود تا هرچیز دیگه ای…
شروع آشفته، نه پیرنگی نه شخصیت سازی بجایی نه روایتی… هیچی!!
استفاده از کلمات قلمبه سلمبه و یسری توصیفات و آرایه های نابجا…
انگار داشتم تو یه ذهن شولوغ پولوغ قدم میزدم و دور و اطرافم هم پر از کلمات ثقیل و نامناسب
نه حسی منتقل میشد نه آدم درست میفهمید چی ب چیه، بدتر از همه متن شما معلق بود بین عامیانه نویسی و ادبی نویسی که واقعا خوندنشو سنگین و ناجور میکرد.
یا اینوری یا اونوری
مثلادخودت این جملرو یدور بخون

تو با خونسردی تمام داشتی با بابا درباره پروژهِ شهرستان خیالی صحبت میکردی؛از کی انقدر در وانمود کردن خِبره شده بودی و من نفهمیده بودم ؟
با فکر اینکه نکنه اومدی تا تهدیدتو عمل کنی کف دستام عرق کرده بود و ناخودآگاه پوست کنار ناخن هامو به دندون بردم و شروع کردم به کندن…

کسره ی اضافی، پرش بین واژه های عامیانه و ادبی، عدم ساختار درست کلمه ها (اومدی تهدیدتو عملی کنی! نه عمل کنی)

ببین دختر خوب شما استعداد نگارش داری، شبیه آشپزی میمونی که انواع مواد خام غذایی رو میشناسه ولی آشپزی کردن بلد نیست!!!
همرو ریخته تو قابلمه با هم ترکیب کرده و دستپختش شده یه همچین چیزی که اصلا بنظر من قابل خوردن نبود!

ساده تر بنویس، از کلمات قلمبه سلمبه نیازی نیس استفاده کنی، آرایه های عجیب غریب لازم نیس بکار ببری، اگه عامیانه مینویسی همش عامیانه اگه ادبی همش ادبی! مثلا تو همین مقالی کع برات زدم در حالت نگارش ادبی بابا تبدیل میشه به پدر،،،

خلاصه که اون سوژه ای که بهم گفتی رو بنویس بخونمت ببینم چیکار کردی :)
امیدوارم پیشرفتتو ببینمو بتونم بگم اینبار دستپختت قابل خوردنه دخترجان ⚘

موفق باشی


805915
2021-04-24 22:41:21 +0430 +0430

اگه بخوام دوتا صفت رو این داستان بذارم، دوتا هستن “متفاوت ولی شلخته”. اگه بخوام یه صفت بذارم، اون صفت شلخته اس. درسته، این یکی خیلی میچربه به صفت قبلی؛ به هر صفت دیگه ای. شلختگی توی هر سطح و المانی که از داستان در نظر بگیریم، مشخص میکنه خودشو.

از نظر نگارش فنی نگاه کنیم، شلخته اس. فاصله ها و نیم فاصله ها رعایت نشدن؛ علائم سجاوندی گاها در استفاده اشتباه شده ازشون؛ پاراگراف بندی یک خط یک جمله اصن انسجام داستان رو از بین برده …
از نظر روایت نکاه کنیم، شلخته اس. داستان خطاب به دوم شخص داره نقل میشه، در زمان حال جریان داره … ولی گاهی نقض میکنه این ساختارشو. بدتر اینکه به کار بردن زمان اشتباه توی افعال فقط ظاهرشه؛ اصن بعضی جاها حتی تلویح روایت هم توی زمان گذشته اس. بدتر اینکه این اتفاق نه بین پاراگرافای داستان، نه بین جملات داستان، که در تک جمله ها هم اتفاق میفته.
از لحن و ادبیات هم نگاه کنیم، شلخته اس! نویسنده سعی کرده متنشو رو ادبی بنویسه، تا اینجا ایرادی بهش وارد نیست. سعی کرده با استفاده از کلمات و عبارات کمتر مورد استفاده، نظر خواننده رو جلب کنه، تا اینجا هم ایرادی وارد نیست … ولی نمیشه بگیم کاملا موفق بوده. شلختگیش اونجاست که لحن بین ادبی و محاوره پرش داره؛ شلختگی اونجاست که الفاظ و کلمات هماهنگی ندارن با هم (یه مثال فوق العاده بارزش اونجاست که پاندول (کلمه انگلیسی) با چلیپا (کلمه فارسی) ردیف هم آورده میشن).
از ریتم و روند داستان و پیرنگش هم نگاه کنیم، باز هم شلخته اس! ریتم داستان به هیچ وجه یکدست نیست. نقاط عطف زیادن و بدون پرداخت. سرسری گذشتن ازشون باعث میشه درگیر کنندگی داستان به صفر میل کنه، و در نتیجه آدم خدا خدا کنه برای زودتر تموم شدنش (تازه اگه اونقدر متعهد باشه به تموم کردنش).

خلاصه اینکه داستان زیادی تکنیک زده اس. لحن ادبی داستان، حالت دلنوشته گونه ش، جوری نیست که بشه از دل برومده دونستش؛ خشک و چغره. “تلاش برای جلب توجه خواننده” رو توی خط به خط داستان میدیدم؛ درحالی که مشک آن است که خود ببوید عاغا جان … داستان خوب باشه خودش توجه خواننده رو جلب میکنه و ذهنشو درگیر.

به هر حال، متفاوت بودن هم مشخصه دوم داستانه! و این صفت از خلاقیت میاد! لذا خلاقیتشو انکار نمیکنم.


806903
2021-04-29 11:26:13 +0430 +0430

عالی بود

2 ❤️

807289
2021-05-01 17:07:02 +0430 +0430

خیلی خوب بود.

1 ❤️

807428
2021-05-02 16:12:50 +0430 +0430

black_destiny

دوست عزیز

خیلیها مثل من نه داستان نویسند و نه اطلاعات فنی در مورد ارکان یه داستان و غیره…دارند.من خودم به شخصه اغلب اوقات بخاطر ارتباطی که با داستانها و نوشته ها برقرار میکنم،از اونها تعریف و از نویسنده هاشون تشکر میکنم.برای من ملاک کلی،میزان جذب داستان هاست.برای مثال همین چند وقت پیش یه داستانی بود که (اسمشو یادم نیست) خیلی طولانی بود و یادمه خوندنش برام یک ساعت و خورده زمانبر شد ولی با اینحال خوندم تا به قول معروف تهشو دربیارم.این فقط بخاطر جذابیت داستان بود.

1 ❤️

807797
2021-05-04 21:33:01 +0430 +0430

خسته نباشید فقط مزه شعرها را چه جوری تشخیص میدید.
اولین بیتی که به چشمم خورد مزه ترشی داشت لبخندِ شیرین روی لب هام رو جمع کرد …
میشه بیشتر توضیح بدید؟

1 ❤️

807900
2021-05-05 07:12:54 +0430 +0430

rrahmog

والا برادر شرحی ندارد یه چی نوشتم

بدون شرح

0 ❤️







Top Bottom